2. Możesz sortować wg każdej z kolumn. Np aby zobaczyć najstarsze kazania kliknij w strzałkę kolumny „Data”.

#	Data:	Tytuł:	Księga:	Kaznodzieja:	Słuchaj:
111	2012-05-13	Miłość Boga - Intencjonalna, spójna i zachwycająca	Ewangelia Jana 13
110	2012-05-06	Autorytet Biblii / Ewolucja - wpływ na Ewangelię	Księga Rodzaju	Prof. Dr Andrew McIntosh
109	2012-03-25	Pieniądze szczęścia nie dają. A co dają?	Ewangelia Marka 10	Adrian Stróżek
108	2012-03-11	Młody, majętny, moralny - tak wiele, a tak źle.	Ewangelia Marka 10	Adrian Stróżek
107	2012-03-04	Kiedy religia nie rozumie się z wiarą	Dzieje Apostolskie 3	Stanisław Sylwestrowicz
106	2012-02-19	Przypadkowi intruzi/ Zakłócenia w twoim życiu - wróg czy okazja?	Dzieje Apostolskie 3	Stanisław Sylwestrowicz
105	2012-02-12	Rozwody cz.2	Ewangelia Marka 10	Adrian Stróżek
104	2012-01-08	Sekret wspólnoty w Jerozolimie	Dzieje Apostolskie 2	Stanisław Sylwestrowicz
103	2012-01-15	Czym jest sukces wg Pana Jezusa	Ewangelia Marka 9	Adrian Stróżek
102	2011-12-04	Boża moc	Ewangelia Marka 9	Adrian Stróżek
101	2011-12-11	Historyczna wiarygodność Chrześcijaństwa	Dzieje Apostolskie 2	Stanisław Sylwestrowicz
100	2011-11-20	Życie religijne gminy chrześcijańskiej (zgromadzenia; zboru)	Dzieje Apostolskie 2	Gustaw Cieślar
099	2011-11-06	W gronie uczniów Pana Jezusa nie ma tanich miejsc. cz. 2	Ewangelia Marka 8	Adrian Stróżek
098	2011-11-13	Kazanie Piotra cz. 2	Dzieje Apostolskie 2	Stanisław Sylwestrowicz
097	2011-09-18	Światło	Ewangelia Marka 4	Adrian Stróżek
096	2011-10-09	Niepowodzenia i porażki	Ewangelia Marka 6	Adrian Stróżek
095	2011-10-23	W gronie uczniów Pana Jezusa nie ma tanich miejsc. cz. 1	Ewangelia Marka 8	Adrian Stróżek
094	2011-10-16	Esencja chrześcijaństwa. Życie Boga w duszy człowieka	Dzieje Apostolskie 2	Stanisław Sylwestrowicz
093	2011-10-02	Życie w realnym świecie, stałe wyostrzanie wizji	Dzieje Apostolskie 1-2	Stanisław Sylwestrowicz
092	2011-09-04	Boża rodzina	Ewangelia Marka 3	Adrian Stróżek
091	2011-09-11	Od kiedy zaczynam żyć w realnym świecie?	Dzieje Apostolskie 1	Stanisław Sylwestrowicz
090	2011-02-13	Szata		Adrian Stróżek
089	2011-02-06	Starsi I	1 List Piotra	Stanisław Sylwestrowicz
088	2011-01-23	Osądzanie		Adrian Stróżek
087	2011-01-16	Wytrwałość		Richard Carwile
086	2011-01-09	Próby	1 List Piotra	Stanisław Sylwestrowicz
085	2010-12-19	Józef mąż Marii, opiekun Pana. Takich ludzi Bóg chce w Kościele.	Ewangelia Mateusza 1-2 Ewangelia Łukasza 1-2	Adrian Stróżek
084	2010-12-05	Niewysłowiony dar Boży	2 List do Koryntian 10	Jeff Garrison
083	2010-11-28	Chrzest	1 List Piotra	Stanisław Sylwestrowicz
082	2010-11-14	Grzech zaniechania		Adrian Stróżek
081	2010-10-31	Relacje z ludźmi - podsumowanie	1 List Piotra 3	Stanisław Sylwestrowicz
080	2010-10-24	Nie sądźcie	Ewangelia Mateusza 07	Adrian Stróżek
079	2010-10-10	Granice twojej Wiary	Habakuka 3	Adrian Stróżek
078	2010-09-26	Dlaczego mądrzy ludzie podejmują głupie decyzje	1 Samuela 27	Adrian Stróżek
077	2010-09-19	Cierpienie łaską u Boga	1 List Piotra 2	Stanisław Sylwestrowicz
076	2010-09-12	Wychowywanie Dzieci	Powtórzonego Prawa 06	Adrian Stróżek
075	2010-08-29	Inne spojrzenie na Samarytankę	Ewangelia Jana 04	Stanisław Sylwestrowicz
074	2010-08-22	Priorytet nr. 1	Ewangelia Mateusza 06	Adrian Stróżek
073	2010-08-15	Krzew winny	Ewangelia Jana 15	Stanisław Sylwestrowicz
072	2010-04-25	Koniec Exodus	Wyjścia 40	Adrian Stróżek
071	2010-04-11	Pokaż mi swoją chwałę	Wyjścia 32-34	Adrian Stróżek
070	2010-04-04	Wielkanocne: "Przesłanie aniołów"	Ewangelia Marka 16	Adrian Stróżek
069	2010-03-21	Nawet aniołowie nam zazdroszczą	1 List Piotra 1	Stanisław Sylwestrowicz
068	2010-03-14	Dziesiąte Przykazanie - "Nie Pożądaj"	Wyjścia 20	Adrian Stróżek
067	2010-02-28	modlitwa	Ewangelia Łukasza 18	Adrian Stróżek
066	2010-02-14	9 przykazanie	Wyjścia 20	Adrian Stróżek
065	2010-02-07	8 przykazanie	Wyjścia 20	Adrian Stróżek
064	2010-01-24	Gdy jest dobrze, to łatwo jest zapomnieć	Powtórzonego Prawa 08	Robert Miksa
063	2010-01-17	7 Przykazanie: "Jak Ci ludzie się kochają"	Wyjścia 20	Adrian Stróżek
062	2010-01-03	Czy jesteś dzieckiem Sary czy Hagar?	List do Galacjan	Stanisław Sylwestrowicz
061	2009-12-13	Dekalog, przykazanie 4 i 5	Wyjścia 20	Adrian Stróżek
060	2009-11-15	Jedność w domu - jedność w kościele (cz II)	List do Efezjan 5	Stanisław Sylwestrowicz
059	2009-11-01	Jedność w Zgromadzeniu Wierzących	Ewangelia Jana 17	Stanisław Sylwestrowicz
058	2009-10-25	Życie wypełnione wdzięcznością	List do Kolosan 2	Adrian Stróżek
057	2009-10-11	Rzemiosło czy Pasja	Wyjścia 19	Adrian Stróżek
056	2009-10-04	Krytyka nie krytykanctwo	Wyjścia 18	Adrian Stróżek
055	2009-09-20	Przejście przez Morze Czerwone	Wyjścia 14	Adrian Stróżek
054	2009-09-27	Duchowa walka cz. 2	List do Efezjan 6	Stanisław Sylwestrowicz
053	2009-09-13	Duchowa walka cz. 1	List do Efezjan 6	Stanisław Sylwestrowicz
052	2009-06-07	Bóg nie prowadzi nas najkrótszą drogą	Wyjścia 13	Adrian Stróżek
051	2009-05-24	Lustro	List Jakuba 1	Wojciech Subotowicz
050	2009-05-17	Miłość nieprzyjaciół	Ewangelia Mateusza 06	Stanisław Sylwestrowicz
049	2009-05-10	Tradycja Definiuje Tożsamość Bożego ludu	Wyjścia 11-12	Adrian Stróżek
048	2009-05-03	Nie oddawajcie złem za złe	Ewangelia Mateusza 06	Stanisław Sylwestrowicz
047	2009-04-19	Studium 9-ciu Plag Egipskich	Wyjścia 08-10	Adrian Stróżek
046	2009-03-22	Przysięganie	Ewangelia Mateusza 05	Stanisław Sylwestrowicz
045	2009-03-15	Bądź Chrześcijaninem, ale .....	Wyjścia 08	Adrian Stróżek
044	2009-03-01	Zniechęcenie	Wyjścia 05-07	Adrian Stróżek
043	2009-02-22	Nasz stosunek do nawracającego się grzesznika.	Ewangelia Łukasza 15	Stanisław Sylwestrowicz
042	2009-01-18	Pan Bóg "ogarnia" nasze życie w każdym jego momencie	Wyjścia 04	Adrian Stróżek
041	2009-01-11	Cudzołóstwo - grzech niebezpieczniejszy niż myślisz	Ewangelia Mateusza 05	Stanisław Sylwestrowicz
040	2009-01-04	Jesteśmy powołani do Bożego Królestwa i aktywnej służby w tym Królestwie	Wyjścia 03	Adrian Stróżek
039	2008-12-21	Bóg kształtuje człowieka, by ten mógł wypełnić Jego wolę	Wyjścia 02	Adrian Stróżek
038	2008-12-07	Cudowne ocalenie dziecka, zapowiedzią Bożego ratunku dla ludzi w niewoli	Wyjścia 02	Adrian Stróżek
037	2008-12-08	W naszym życiu jest czas na cierpienie krzywdy	Dzieje Apostolskie 16	Adrian Stróżek
036	2008-11-09	Bóg jest Panem historii	Wyjścia 01	Adrian Stróżek
035	2008-11-02	Gniew	Ewangelia Mateusza 05	Stanisław Sylwestrowicz
034	2008-10-26	Co robić, gdy nas atakują?	Psalmów 119	Adrian Stróżek
033	2008-10-19	Zaproszenie na Ucztę	Ewangelia Łukasza 14	Wojciech Subotowicz
032	2008-10-12	Niedozwolone kontakty	1 Księga Samuela 28	Adrian Stróżek
031	2008-10-05	Światłość świata, Sól ziemi	Ewangelia Mateusza 05	Stanisław Sylwestrowicz
030	2008-09-28	Bóg to co małe obraca w wielką wartość	Psalmów 008	Adrian Stróżek
029	2008-09-14	Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie z powodu sprawiedliwości	Ewangelia Mateusza 05	Stanisław Sylwestrowicz
028	2008-06-22	Błogosławieni którzy pragną i łakną sprawiedliwości	Ewangelia Mateusza 05	Stanisław Sylwestrowicz
027	2008-06-15	Błogosławieni cisi	Ewangelia Mateusza 05	Stanisław Sylwestrowicz
026	2008-06-08	Błogosławieni, którzy się smucą	Ewangelia Mateusza 05	Wojciech Subotowicz
025	2008-06-01	Błogosławieni ubodzy w duchu	Ewangelia Mateusza 05	Stanisław Sylwestrowicz
024	2008-05-18	Realność Jezusa	Ewangelia Jana 06	Stanisław Sylwestrowicz
023	2008-05-11	My siejemy, Pan Bóg cuda czyni	Ewangelia Marka 04	Adrian Stróżek
022	2008-05-04	Kościół w Natarciu	Ewangelia Mateusza 16	Adrian Stróżek
021	2008-04-27	Co zdradza ton twojego głosu?	List do Efezjan 4-5	Stanisław Sylwestrowicz
019	2008-04-06	Wzajemna zależność w Kościele		Wojciech Subotowicz
018	2008-03-30	Stworzeni do dobrych czynów	List do Efezjan 1-2	Adrian Stróżek
017	2008-03-23	Wielkanoc 2008 - Dlaczego musiał umrzeć Jezus?	1 List do Koryntian 1-2	Stanisław Sylwestrowicz
016	2008-03-09	Niebo, to przygotowane miejsce, dla przygotowanych ludzi	Ewangelia Jana 14	Adrian Stróżek
015	2008-03-02	Pierwsze słowa Modlitwy Pańskiej	Ewangelia Łukasza 11	Stanisław Sylwestrowicz
014	2008-02-10	Chodzenie w Duchu	List do Kolosan 2	Stanisław Sylwestrowicz
013	2008-02-03	Sześć wyzwań do wypełnienia Nakazu Misyjnego Chrystusa	1 Księga Samuela 17	Darwin Anderson
012	2008-01-27	O napełnieniu Duchem - praktycznie	List do Efezjan 5	Stanisław Sylwestrowicz
011	2008-01-20	Jezus Chrystus naszym Miastem Schronienia	Jozuego 20	Adrian Stróżek
010	2008-01-13	Całym sercem za Bogiem	Jozuego 14	Adrian Stróżek
009	2008-01-06	Czego uczy nas Salomon?	Kaznodziei Salomona 01-12	Stanisław Sylwestrowicz
008	2007-12-23	II Adwent jako motywacja w chrześcijańskim życiu	1 List do Tesaloniczan 5	Adrian Stróżek
006	2007-12-02	Jeśli zapomnimy skąd wyszliśmy, będziemy mieć problem, żeby wrócić	Jozuego 10	Adrian Stróżek
005	2007-11-25	Zlekceważone zagrożenia, to najgorsze zagrożenia	Jozuego 09	Adrian Stróżek
004	2007-11-18	Troska o ubogich	Jakuba 1-2	Stanisław Sylwestrowicz
003	2007-11-04	Odpowiedzialność zbiorowa w Kościele	Jozuego 07	Adrian Stróżek
002	2007-10-21	Czy mamy wciąż z lękiem podchodzić do Bożego Słowa?	Izajasza 66	Stanisław Sylwestrowicz
001	2007-10-14	Stary Testament jak film wojenny. Co zrobić z całą tą brutalnością??	Jozuego 06	Adrian Stróżek

Ten wpis jest zabezpieczony hasłem. Aby go zobaczyć, proszę wprowadzić swoje hasło poniżej:

Hasło:

Stezyca 2012

Warunki zgłoszenia:

Do zgłoszenia niezbędne jest dokonanie przedpłaty w kwocie 200 zł. Wpłaty na konto wskazane na stronie O nas/Info  z dopiskiem Stężyca 2012 + Imię i Nazwisko uczestnika.

Wydrukowanie i wypełnienie Karty Zgłoszenia (również wpisy pielęgniarki i lekarza). Kartę należy przekazać organizatorom na spotkaniu przedobozowym, na początku czerwca.

Karta Zgłoszenia Stężyca 2012

„… a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie.”
[Gal 2:20]

Duch stosuje do nas wykupienie nabyte przez Chrystusa, właśnie przez wzbudzenie w nas wiary! Chrystus jest chwałą, a wiara w Chrystusa pocieszeniem ewangelii.

Jakie są rodzaje wiary?

Czterorakie:

1.) Historyczna – dogmatyczna wiara, która wierzy w prawdy objawione w Słowie, uznając boski autorytet Pism.

2.) Tymczasowa wiara, która trwa jakiś czas, a następnie znika. „Ale nie ma w sobie korzenia, nadto jest niestały i gdy przychodzi ucisk lub prześladowanie dla słowa, wnet się gorszy.” [Mt 13:21] Tymczasowa wiara jest jak krzew Jonasza, który wyrósł w jedną noc a następnie zwiądł. [Jon 4:10]

3.) Wiara cudowna, która została darowana apostołom, by czynili cuda na potwierdzenie ewangelii. Taką wiarę miał Judasz, wyrzucał złe duchy, ale w końcu sam również został wyrzucony.

4.) Prawdziwa usprawiedliwiająca wiara, którą możemy nazwać „żywą wiarą wzbudzoną przez Pana” – klejnot, który zdobi tylko wybranych. [Kol 2:12]

Czym jest wiara usprawiedliwiająca (zbawiająca)?

1.) Pokażę najpierw, jaka wiara NIE JEST wiarą zbawiającą.

Nie jest to wiara po prostu mówiąca „Chrystus jest zbawicielem świata.” Wiara musi zawierać takie stwierdzenie, ale nie jest to wystarczające. Diabły uznają Bóstwo Chrystusa. „Cóż my mamy z tobą, Synu Boży?”. [Mt 8:29]. W człowieku może być zgoda na Bożą prawdę, a mimo to łaska nie działa w sercu. Wielu wydaje właściwy osąd, np. że grzech jest złem, ale dalej w nim trwają, bo zepsucie, które jest w nich, zwycięża nad przekonaniami. Tacy nie mogą w codziennym życiu zaświadczyć, że droga Chrystusowa jest doskonała. Są to ludzie negocjujący zakup drogocennej perły, ale nigdy jej nie kupujący.

2.) Wiarę usprawiedliwiającą wyróżniają trzy cechy:

2.1.) Wyrzeczenie się siebie. Wiara wychodzi poza samego siebie, zdarła z człowieka szatę własnej sprawiedliwości, tak, że zaczyna on widzieć fikcję sprawiedliwości, jaka jest w człowieku. „Nie mając własnej sprawiedliwości.” [Flp 3:9] Własna sprawiedliwość jest jak złamana trzcina, na której dusza nie znajdzie oparcia. Nawrócenie i wiara są łaskami poniżenia, nawrócenie sprawia, że brzydzisz się siebie, a tylko przez wiarę możesz wyjść z tego stanu beznadziei. Tak było z Izraelem, gdy wymaszerowali z Egiptu. Za sobą zobaczyli wojska faraona na rydwanach, przed sobą Morze Czerwone w którym może tylko utonąć. Tak samo grzesznik, za sobą widzi sprawiedliwość Bożą, która ściga go z powodu grzechów, przed sobą widzi piekło, które jest gotowe pożreć go. Grzesznik nie może sobie pomóc, wie że musi zginąć, chyba, że uzyska pomoc od kogoś innego.

2.2.) Uchwycenie się Chrystusa. Dusza musi mocno trzymać się szaty Chrystusa, oto jedyne możliwe oparcie. Wiara trzyma się Bożych obietnic, ale końcem tych obietnic jest osoba Chrystusa. Dlatego oblubienica wspiera się na małżonku! [PnP 8:5] „Kim jest ta, która idzie od stepu, oparta na swoim miłym?”
Apostoł opisuje wiarę takimi słowami: „A to jest przykazanie jego, abyśmy wierzyli w imię Syna jego, Jezusa Chrystusa” [1 Jana 3:23], tj. w Jego Osobę.
Obietnica jest kasetką, Chrystus jest perłą w niej złożoną.
Obietnica jest jak posiłek, Chrystus zaś jest pokarmem w tym posiłku, dusza karmi się właśnie Nim.
Wiara opiera się na osobie Chrystusa Ukrzyżowanego. Wiara znajduje chwałę w krzyżu Chrystusa. [Gal 6:14]
Pan ukoronowany chwałą i wywyższony ponad wszystkich, wzbudza podziw i zdumienie, ale to Chrystus pokrwawiony i umierający jest właściwym przedmiotem naszej wiary.
Dlatego mówi Apostoł „Którego Bóg ustanowił jako ofiarę przebłagalną przez krew jego, skuteczną przez wiarę, dla okazania sprawiedliwości swojej …” [Rz 3:25]

2.3.) Zaaplikowanie sobie Chrystusa. Jeżeli chcemy skorzystać z mocy niezawodnego lekarstwa, musimy je zastosować. Opatrunek zrobiony z krwi Chrystusa zawsze przynosi uleczenie, ale musi być przyłożony na kamienne serce, przez wiarę. Krew Chrystusa nie wyleczy, chyba że „zażyjesz ją” przez wiarę, bez wiary nie będziesz zbawiony. To „zażycie”  Chrystusa jest nazywane „przyjęciem Go”. [Jan 1:12] Ręka do której otrzymujesz dar, „wzbogaca cię”, tak samo ręka wiary, otrzymując złoto zasług Chrystusa wraz ze zbawieniem, ubogaca.

Jak zdobyć wiarę?

Przez błogosławionego Ducha, który jest „Duchem łaski”, ponieważ On jest źródłem wszelkiej łaski. [Zach 12:10] Wiara jest głównym dziełem, które Duch Boży wykonuje w sercu człowieka. W procesie stwarzania świata Bóg tworzył przez Słowa, ale wiara, którą w nas stwarza, to dzieło Jego potężnego ramienia. [Łk 1:51] Duch tworzący wiarę, wykonuje dzieło o którym Św. Paweł mówi tak: „Jak nadzwyczajna jest wielkość mocy Jego wobec nas, którzy wierzymy dzięki działaniu przemożnej siły jego.” [Ef 1:19]
Jaka moc wyprowadziła Chrystusa z grobu, gdy na nagrobku było napisane „grzechy całego świata”! jakaż to moc jeśli nie moc Wszechmogącego Ducha. Ta sama moc działa w nas, rodząc wiarę. Duch oświeca umysł, i pokonuje wolę. Nasza wola to oddział wojska, obwarowany i gotowy walczyć przeciw Bogu. Duch podbija wolę a może raczej odmienia ją. Pokonany grzesznik pragnie teraz być zdobytym przez Chrystusa i to bez względu na koszt. Chce być przez Niego rządzonym, a także przez Niego zbawionym.

W czym zawiera się drogocenność wiary?

1.) W byciu główną łaską ewangelii, głową wszystkich łask Bożych.

Jak złoto wśród metali, taką jest wiara wśród łask. Klemens z Aleksandrii nazywa inne łaski córkami wiary. W niebie, miłość będzie główną łaską, ale dopóki jesteśmy na ziemi, miłość musi ustąpić miejsca wierze. Miłość bierze w posiadanie chwałę, ale wiara daje do chwały tytuł. Miłość jest w niebie łaską nakładającą koronę, ale wiara jest łaską zdobywającą dusze tu na ziemi. „Oto jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat, wiara nasza”. [1 Jan 5:4]

2). We wpływaniu na wszystkie inne łaski i zaprzęganiu ich do pracy.

Łaska nie porusza się z miejsca dopóki nie pobudzi jej wiara. Jak gospodarz, który daje pracę ubogim, wyznacza im zadania i nadzoruje, tak wiara posyła nadzieję do  pracy. Spadkobierca musi uwierzyć, że posiada prawo do nieruchomości, zanim będzie miał nadzieję na jej pozyskanie. Gdy uwierzysz, że Bóg daje ci tytuł do chwały, łaska nadziei będzie na nią cierpliwie oczekiwać.
Jeśli wiara nie będzie dolewana do lampy nadziei, nadzieja wkrótce umrze.
Wiara sprawia, że miłość ożywa. „Wiara, która jest czynna w miłości.” [Gal 5:6]. Wiara w miłosierdzie i zasługę Chrystusa powoduje, że jasny płomień miłości wystrzela w sercu. Wiara daje nam cierpliwość w służeniu i codziennej pracy. „Bądźcie naśladowcami tych, którzy przez wiarę i cierpliwość stali się dziedzicami obietnic.” [Hbr 6:12]. Wiara wierzy w chwalebne nagrody dawane tym, którzy cierpią, sprawia, że dusza cierpliwie je znosi. Tak więc wiara jest kołem napędowym, napędzając wszystkie inne dary łaski.

3). W byciu łaską, którą Bóg obiecuje honorować i podtrzymywać.

Dlatego, jak mówi Apostoł, wiara jest „cenna” [2 P 1:1] Pozostałe łaski pomagają w uświęceniu, ale wiara usprawiedliwia. „Usprawiedliwieni przez wiarę.” [Rz 5:1] Ani nawrócenie ani miłość nie usprawiedliwią ciebie, ale wiara to czyni.

W jaki sposób wiara usprawiedliwia?

1.) Wiara nie usprawiedliwia, w sensie dzieła czy pracy, sprawiającej, że zdobywamy Chrystusa.
Wiara usprawiedliwia, poprzez uchwycenie się czegoś – a tym czymś są zasługi Chrystusa.
Jeśli ktoś ma cenny kamień w pierścieniu, który może uzdrowić, mówi się, że pierścień leczy, ale właściwie to nie pierścień, ale cenny kamień w pierścieniu. W ten sposób wiara zbawia i usprawiedliwia, ale to nie jest cnotą zawartą w samej wierze jako takiej, ale to Chrystus, będący klejnotem wiary, On uzdrawia.

2.) Wiara nie usprawiedliwia, ponieważ jest łaską i źródłem łaski. Nie można zaprzeczyć, że wiara ożywia wszystkie łaski, daje im siłę i żywość, ale działanie łaski nie sprawi usprawiedliwienia. Wiara, która działa w miłości jest piękna, ale to działanie nie ma mocy usprawiedliwiającej, usprawiedliwiają tylko zasługi Chrystusa, gdy dotykają grzesznika przez wiarę.

Dlaczego wiara zbawia i usprawiedliwia bardziej niż jakakolwiek inna łaska?

1.) Ze względu na zamierzenie Boże. On wyznaczył tę łaskę aby była usprawiedliwiającą, a zrobił to, bo wiara jest łaską, która pozwala człowiekowi wyjść poza swoje możliwości i kalkulacje a oddaje całą chwałę i uwielbienie Chrystusowi i łasce dawanej za darmo, bez zapłaty. „Mocni w wierze, oddając chwałę Bogu”. [Rz 4:20] To dlatego Bóg złożył zaszczyty na wiarę, aby ona zbawiała i usprawiedliwiała. Królewski znak sprawia, że moneta jest dopuszczona do obiegu. Wszechmogący może nadać znak swej aprobaty tej łasce, którą wybierze, jak Król może wypuścić monetę ze złota, srebra czy innego kruszcu. Wiara ma na sobie Królewski znak uwierzytelnienia. Właśnie ją Bóg wybrał, a pieczęć Jego władzy sprawia, że wiara zarówno ​​zbawia jak i usprawiedliwia.

2.) Wiara łączy człowieka z Chrystusem, tak że nie można już ich oddzielić. [Ef 3:17] Wiara zaślubia i włącza w Chrystusa, tak że stajemy się (każdy z nas) zjednoczeni z Panem. Inne łaski uczynią nas podobnymi Chrystusowi, wiara czyni częścią (członkiem) Chrystusa.

W1: Napomnienia.

„Ponad wszystko w życiu szukaj wiary”. [Fides est sanctissimum humani pectoris bonum]. „Przede wszystkim weźcie tarczę wiary”. [Ef 6:16] Wiara będzie dla nas najbardziej pożyteczna niż jakakolwiek inna łaska, tak samo jako oko, nawet nie ostro widzące, było dla Izraelitów bardziej użyteczne ze wszystkich członków ciała, nawet od mocnego ramienia trzymającego miecz czy twardo na ziemi stojącej stopy. Właśnie oko było potrzebne aby spojrzeć na miedzianego węża, i być uratowanym od śmierci. To nie wiedza, choćby anielska, nie pokuta (nawrócenie), choćbyśmy wylali rzeki łez, może usprawiedliwić nas, ale tylko wiara, gdy patrzymy na Chrystusa. „Bez wiary nie można podobać się Bogu”. [Hbr 11:6]. Jeśli nie zadowolimy Boga wiarą, On nie zbawi nas. Wiara jest warunkiem przymierza łaski: nie masz wiary, nie masz przymierza z Bogiem, a jeżeli jesteś bez przymierza, nie ma dla ciebie nadziei. [Ef 2:12].

W2: Wypróbowania.

Sprawdź czy masz wiarę. Może być tak, że coś wygląda jak wiara, a nią nie jest. Są szlachetnie kamienie, podobne do diamentów ale będące w porównaniu z diamentami – bez wartości. Niektóre rośliny mają takie same liście jak inne, zielarz może je odróżnić tylko po cebulkach albo po smaku. Jest religia, która może wyglądać jak prawdziwa, ale będzie się od niej różnić owocami. Podejdźmy poważnie do poddawania naszej wiary próbie. Wiele zależy od wiary, jeśli nasza wiara nie jest tą właściwą, wszystkie jej konsekwencje też nie będą właściwe, a dobre czyny i otrzymane łaski nie będą przez Boga przyjęte.

Jak więc będziemy wiedzieć, że mamy prawdziwą wiarę?

Przez jej szlachetne skutki.

1.) Wiara jest łaską wywyższającą Chrystusa, wynosi Jego ponad wszystko. „Dla was, którzy wierzycie, jest On drogocenny”. [1 P 2:7] Apostoł Paweł dobrze znał Chrystusa. „Czyż nie widziałem Jezusa Chrystusa naszego Pana?” [1 Kor 9:1] Widział Chrystusa w widzeniu, kiedy został porwany do trzeciego nieba, a oczami wiary oglądał Go codziennie. Zobaczcie, jak Paweł porównuje wszystko inne z Nim. „Uznaję wszystko za śmieci, żeby zyskać Chrystusa”. [Flp 3:8] Czy twoja wiara tak wysoko stawia Chrystusa? Czy jesteśmy gotowi rozstać się z workiem złota żeby zdobyć bezcenną Perłę? Święty Grzegorz z Nazjanzu był tak wdzięczny Bogu, gdy stracił wszystko ze względu na Chrystusa.

2.) Wiara jest łaską oczyszczającą. „Zachowujący tajemnicę wiary wraz z czystym sumieniem.” [1 Tm 3:9]. Wiara jest w duszy jak płomień wśród metali – wygładzający i oczyszczający. Człowiek może oczyścić swą moralność tylko z zewnątrz, ale wiara oczyści wnętrze. „Nie uczynił żadnej różnicy między nami a nimi, oczyściwszy przez wiarę ich serca.” [Dz 15:9] Wiara sprawia, że serce staje się przedsionkiem do miejsca najświętszego. Wiara jest łaską oczyszczającą – choć nie zabiera obecności grzechu, to zabiera miłość do niego. Zbadaj, czy twoje serce nie jest aby nieczystym źródłem, wyrzucającym błoto i brudy dumy i zazdrości. Jeśli w twojej duszy rezydują legiony pożądliwości, nie może być tam prawdziwej wiary. Wiara to niebiańska roślina, która nie będzie rosła na zanieczyszczonej glebie.

3.) Wiara jest łaską posłuszną. „żeby je [narody] przywieść do posłuszeństwa wiary”. [Rz 16:26]. Wiara stapia naszą wolę z Bożą, wyrusza, kiedy Bóg ją wzywa. Jeśli Pan daje zadanie, (chociaż będzie trudne dla dla ego) wiara będzie posłuszna. „Przez wiarę usłuchał Abraham, gdy został powołany.” [Hbr 11:8]. Wiara nie łaską bezczynną, wciąż patrzy na Chrystusa, a ręce jej są gotowe do pracy dla Niego. Wiara nie tylko wierzy obietnicy Bożej, ale jest posłuszna jej poleceniom. Często nie ma dość wiedzy, ale jej to nie przeszkadza. Diabeł zaś wiedzę posiada, ale nie mam w nim posłuszeństwa. Prawdziwe posłuszeństwo wiary jest posłuszeństwem radosnym. Boże przykazania nie są dla niej ciężkie. Sprawdź siebie: Czy jesteś posłuszny Bogu z radością? Czy patrzysz na prawo Boga jako twój ciężar (żelazne kajdany na nogach), a może coś co cię wynosi ponad innych (złoty łańcuch na szyję).

4.) Wiara jest łaską przekształcającą. Ona zmienia duszę na podobieństwo obiektu wiary, czyni ciebie podobnym do Chrystusa. Nie jest możliwe patrzenie na Chrystusa oczami wiary i pozostanie nie przemienionym. Gdybyś był brzydki z urody i spoglądał na cudowną rzeźbę – nie staniesz się piękny, ale wiara patrząca na Chrystusa przemienia człowieka i sprawia że jego wnętrze pięknieje. Spojrzenie na krwawiącego Chrystusa spowoduje, że twoje stanie się łagodne, patrząc na świętość Chrystusa spowoduje, świętość twego serca, a patrząc na poniżonego (pokornego) Chrystusa sprawi, że i twoja dusza będzie gotowa na upokorzenia. Jak kameleon przyjmuje kolory tego, na co patrzy, tak wiara, patrząc na Chrystusa, przekształca chrześcijanina na obraz Jezusa.

5.) Prawdziwa wiara rośnie. Wszystko, co ma w sobie życie – rośnie. „Z wiary w wiarę”. [Rz 1:17].

Jak możemy ocenić wzrost wiary?

Przez wzrost siły. Gdy urośniemy możemy zrobić to, czego nie mogliśmy zrobić wcześniej. Kiedy już dorośniesz w wierze, możesz przyjąć większe obciążenie. Poniesiesz swój krzyż z większą cierpliwością.

Wzrost wiary widać gdy wykonujesz swe obowiązki w sposób bardziej płynący z ducha, bardziej żarliwy. Zarówno nasza modlitwa jak miłość będą rozpalone gorliwością. Kiedy jabłko wyrosło do swego właściwego rozmiaru, może zacząć dojrzewać, staje się coraz piękniejsze w kolorach i słodkie w smaku. Tak samo będzie u dojrzałego wierzącego, jego czyny będą piękniejsze a miłość słodsza.

Obawiam się jednak, że nie mam takiej wiary.

Musisz rozróżnić pomiędzy wiarą słabą a jej brakiem. Słaba wiara jest prawdziwa. Nadłamana trzcina jest słaba, ale Chrystus obiecał że jej nie złamie. Choć twoja wiara jest słaba, nie zniechęcaj się.

1.) Słaba wiara może otrzymać silne wsparcie od Chrystusa. Słaba narzeczona może zaślubić silnego mężczyznę, a słabo widzące oko może spojrzeć na miedzianego węża. Kobieta w ewangelicznej historii dotknęła tylko szaty Chrystusa a otrzymała od Niego wspaniałe uleczenie. To był właśnie dotyk wiary.

2.). Obietnica nie jest dana silnej wierze, ale wierze prawdziwej. Obietnica nie mówi, że góry będą przenoszone przez gigantów wiary, albo, że musisz zamknąć paszcze lwów aby być zbawiony. Obietnica mówi, że zbawienie jest dla każdego, kto wierzy, nawet dla tego, który ma małą wiarę. Chociaż Chrystus czasami złości się na naszą słabą wiarę, to nie cofa obietnicy. „Beati qui esuriunt”. [Mt 5:3]

3.) Słaba wiara może być owocna. Owocność nie jest wyłączną cechą potężnych roślin. Popatrz na winorośl – to wątły krzaczek, a jak owocuje! Słabi chrześcijanie często mocno kochają. Jak silna jest pierwsza miłość, pierwszy owoc świeżo  zasadzonej wiary!

4.) Słaba wiara może urosnąć. Nasiona wyrastają stopniowo, najpierw źdźbło, potem kłos, potem pełne zboże w kłosie. Dlatego nie zniechęcaj się. Bóg, który nakazał nam przyjmować z wyrozumiałością słabych w wierze, sam też ich nie odrzuci. [Rz 14:1] Słaby wierzący jest częścią Chrystusa i choć Chrystus odetnie zwyrodniałe gałązki winne, to słabe na pewno pozostawi.

O: Duch robi to poprzez budzenie w sercu wiary, tym samym jednocząc nas z Chrystusem w skutecznym powołaniu.

Odpowiedź ta ma dwa aspekty. Po pierwsze Chrystus jest chwalebnym zdobywcą naszego odkupienia, po drugie Duch Święty pracuje w nas aby to odkupienie urzeczywistnić przez wiarę.

Jasnym jest, że Jezus Chrystus jest chwalebnym zdobywcą naszego odkupienia. Doktryna zapłacenia wykupu za naszą wolność jest pełna wspaniałości, sednem i kwintesencją Ewangelii, w której leży pocieszenie i pewność chrześcijanina.
Dzieło stworzenia było majestatycznie wielkie, ale dzieło odkupienia jest większe, bo więcej kosztuje, aby nas odkupić niż stworzyć. Przy stworzeniu Najwyższy wypowiedział Słowa, gdy nas zbawiał – musiał przelać własną krew. Stworzenie jest dziełem palców Bożych, [Ps 8:3] odkupienie jest dziełem jego potężnego ramienia. [Łk 1:51]. „wszedł raz na zawsze do świątyni nie z krwią kozłów i cielców, ale z własną krwią swoją, dokonawszy wiecznego odkupienia.” [Hbr 9:12]. Wykup dokonany przez Chrystusa pokazuje, że ​​nasze grzechy stworzyły wielki dług i sprzedały nas diabłu.

Gdy byliśmy obciążeni długiem i sprzedani w niewolę, Chrystus wykupił nas za pełną cenę. Miał najlepsze prawo, aby nas wykupić, bo jest naszym krewnym. Hebrajskie słowo wykupiciel, „Goel”, oznacza krewnego, kogoś bliskiego przez więzy krwi. W Starym Prawie najbliższy krewny mógł wykupić posiadłość swego brata. [Rut 4:4]. Chrystus, „ciało z naszego ciała” jest dla nas najbliższym wykupicielem.

W jaki sposób Chrystus nas wykupił?

Przez swoją drogocenną krew. „W którym mamy odkupienie przez Jego krew”. [Ef 1:7]. Zwyczajem Rzymian było, że więzień czy niewolnik mógł być wykupiony, po wpłaceniu pełnej ceny równoważącej wszystkie jego długi i zobowiązania. W tym sensie Chrystus jest wykupicielem, i on sam zapłacił pełną cenę. Nigdy nie zapłacono takiej ceny za więźniów. „Drogo jesteście kupieni. Wysławiajcie tedy Boga w ciele waszym.” [1 Kor 6:20]. To samo mówi tekst z listu do Hebrajczyków „przez własną krew wszedł raz na zawsze do Miejsca Świętego, zdobywszy wieczne odkupienie.” Ta krew jest krwią Boga i człowieka a ma wartość pozwalającą wykupić tysiące milionów grzeszników.

Od czego Chrystus nas wykupił?

Od grzechu. Wykupienie z niewoli tureckiej to wielkie miłosierdzie, ale nieskończenie większym jest wykupienie z niewoli grzechu. Nic nie może zranić duszy – tylko grzech. To nie nieszczęścia niszczą duszę, przeciwnie, trudności często sprawiają, że dusza staje się zdrowsza, jak piec sprawia, że ​​złoto jest czystsze. Grzech zaś sprowadza potępienie. Popatrzcie! Chrystus wykupił nas z tej przeklętej niewoli. „ale obecnie objawił się On jeden raz u schyłku wieków dla zgładzenia grzechu przez ofiarowanie samego siebie.” [Hbr 9:26]

Ale czy naprawdę jesteśmy wyzwoleni od grzechu? Jak wiele jeszcze w nas wierzących zepsucia, dumy i aktywnych pożądliwości?

Odkupienie może być niepełne i pełne. Niepełne, to takie które rozpoczęło się ale jeszcze nie jest w pełni widoczne. Odkupienie pełne jest doskonałe. Grzech nie może mieć kontaktu z doskonałym odkupieniem. Nasze odkupienie zaczęło się, ale grzech ciągle stoi obok. Gdy słońce wschodzi jest jeszcze wokół nas ciemność, ale wtedy, gdy słońce będzie w najwyższym położeniu nie ma żadnej ciemności. Ponieważ nasze odkupienie dopiero się rozpoczęło, grzech ciągle nas dotyka, ale nie będzie tak wtedy, gdy staniemy w Królestwie Chwały.

W jakim więc sensie Chrystus odkupił wierzących z grzechu?

1.) [A reatu], „od winy” grzechu, choć nie od jego brudu – kiedy grzech popełniamy. Wina jest tytułem do wykonania kary. Teraz Chrystus odkupił każdego kto prawdziwie wierzy od winy grzechu, zapłacił dług zaciągnięty przez grzech. Chrystus występuje przed Trybunałem Sprawiedliwości Błogosławionego Boga, jak Paweł wystąpił do Filemona w sprawie Onezyma, zbiegłego niewolnika: „A jeżeli ci jakąś szkodę wyrządził albo jest ci coś winien, mnie to przypisz.” [Flm 1:18]

2). Prawdziwie wierzący zostaje odkupiony [A Dominio] „od władzy” grzechu, choć nie od jego obecności. Grzech może pojawić się w nas ale nie może rządzić dzieckiem Boga.
Pożądanie płonęło w Dawidzie a strach w Piotrze, ale nie opanowały ich, oczyścili się przez przez pokutę i nawrócenie. „Grzech nad wami panować nie będzie”. [Rz 6:14]
Grzech mieszka w dziecku Boga, ale jest zrzucony z tronu, nie jest, jak poprzednio, władcą ale więźniem.

3). Wierzący zostaje odkupiony [a maledictione], „od przekleństwa” z powodu grzechu. „Chrystus odkupił nas spod przekleństwa Prawa (zakonu), stawszy się za nas przekleństwem”. [Gal 3:13] Chrystus powiedział do Ojca, jak Rebeka do Jakuba, swego syna: „niech na mnie spadnie przekleństwo”. „Niech błogosławieństwo będzie ich udziałem, a ich przekleństwo niech spadnie na mnie.”
Teraz nie ma już potępienia dla wierzących. [Rz 8:1]. Niewierzący jest podwójnie potępiony; po pierwsze przez Prawo Boże, które złamał, po drugie, przez Ewangelię którą pogardził. Ale Chrystus odkupił wierzącego z tego przekleństwa, tak że nie ma nad nim mocy piekło ani skazujący wyrok Bożego Sądu.

Co dalej, po odkupieniu?

Jezus wykupił nas i obdarował wspaniałym spadkiem. Pan przeznaczył nas „ku dziedzictwu nieznikomemu i nieskalanemu, i niezwiędłemu, jakie zachowane jest w niebie dla was.” [1 P 1:4]

1.) Staliśmy się dziedzicami. Chrystus nie tylko nas odkupił z więzienia, ale obdarowuje nas wysoką pozycją w Królestwie Bożym oraz wiecznym szczęściem. Niebo nie jest wypożyczeniem nam Bożej przychylności, która wkrótce wygaśnie – to wieczna adopcja i synostwo, pełen chwały i światłości współudział w wiecznym dziedzictwie Chrystusa. [Kol 1:12] [Lumen producit colores]; „Światło ozdabia ten świat”. Czym byłby świat bez światła, jak nie więzieniem?
Niebiańskie dziedziczenie pełne jest światła. Chrystus, jako słońce, oświeca je nieprzerwanie. [Obj 21:23]

2.) Nasze dziedzictwo jest niezniszczalne. Nie da się go spalić, zatopić, czy w inny sposób unicestwić. Pocieszenie jakie daje to życie można przyrównać do przybytku Bożego wśród Izraela na pustyni, który był nietrwałym namiotem. Niebo zaś może być zobrazowane przybytkiem Salomona który był trwały, zbudowany z kamienia i pokryty złotem. Taka jest chwała niebieskiego dziedzictwa – jest ono nieprzemijające. Na jego bramach jest napisane „Dom Boga z ludźmi na wieki”.

3.) Nasze dziedzictwo jest bez skazy (nieskalane). Greckie słowo nieskalane nawiązuje do kamieni szlachetnych nazwie Amiantus, które nie mają skaz. Niebo jest właśnie takim miejscem – nieskalanym. Nic nie może splamić go, nie ma tam grzechu, nic nie przyćmi jego czystości. Świętość i nieskalanie jest porównywane do czystego złota, oraz szafiru i szmaragdu. [Obj 21:19] „Szafir ma w sobie cnotę”, mówi Pliniusz, „aby zachować czystość, szmaragd usuwa truciznę”. Są to żywe emblematy nieba, pokazujące świętość. Nie wejdzie do nieba gorączka pożądania, ani jad złości, mieszkają tam tylko czyste i nieskalane dusze.

4.) Nasze dziedzictwo nigdy nie przeminie. Greckie słowo „więdnąć” pochodzi od nazwy kwiatu – Amarantusa, który długo zachowuje świeżość i zielony kolor. Taka właśnie jest nasza niebiańska kraina, nasz dom. Nie traci swej wyjątkowości, ale zachowuje zawsze swoją świeżość i zieloność. Piękno nieba nigdy nie przemija. Do życia w takim chwalebnym świecie zaprosił nas Chrystus, po to odkupił świętych. Tam mamy żyć z Nim, służyć Mu i królować. Piękno i bogactwo tego Niebieskiego świat nie może być nawet w pełni zrozumiane, opisane lub przedstawione. A to, co jest diamentem w pierścieniu i chwałą tego spadku, to wieczne oglądanie Wszechmogącego Boga i owocna służba dla Niego.
Oglądanie Boga oto najbardziej pociągające, i porywające zajęcie, bo jak mówi stare przysłowie: „Obecność Króla tworzy dwór królewski.” Pamiętajcie, że „Ujrzymy Go takim, jakim jest”. [1 Jana 3:2]
Zobaczyć Boga w jego znakach łaski, Słowie czy Sakramentach – jak wielkie to pocieszenie. Męczennicy, widzieli go w swoich mękach i byli szczęśliwi umierając. Czym więc będzie oglądanie Go w chwale, gdy będzie świecił dziesięć tysięcy razy jaśniej niż słońce! A będziemy nie tylko Go oglądać, ale cieszyć się Jego przychylnością, na zawsze! [Praemium quodfide nie attingitur] „Wiara nie jest w stanie w pełni zrozumieć tę nagrodę” – Św. Augustyn. Wszystko to Chrystus kupił za cenę odkupienia w Jego krwi.

W1: Pouczenia

1.) Zobacz, do jakiego opłakanego stanu przywiódł nas grzech. Grzesząc, zaprzedaliśmy się w niewolę, czyniąc koniecznym, by Chrystus za tak drogą cenę odkupił nas. [Nihil durius servitute] mówi Cyceron, „Niewolnictwo to najgorszy stan.” Podobnie myślą o sobie więźniowie porwani przez piratów.
Ale niewola grzechu jest jeszcze gorsza. Jesteśmy niewolnikami szatana, bezlitosnego tyrana, który lubuje się w prowadzeniu dusz do piekła. W takim stanie byliśmy, kiedy Chrystus przyszedł, aby nas odkupić.

2.) Zobacz, jak wielka jest miłość Chrystusa do wybranych. Przyszedł, aby ich odkupić, oto jedyny cel Jego strasznej śmierci. Gdyby nie wielka miłość Królewskiego Syna, kto zapłacił by tę wielką sumę, aby ocalić więźniów? W jeszcze większe osłupienie wprawia nas to, że Król zastąpił nas w miejscu skazańców i umarł by zapłacić okup. To właśnie Jezus Chrystus uczynił, On wypisał miłość do nas swoją własną krwią. To przecież byłoby wiele, gdy Chrystus powiedział w naszej obronie dobre słowo przed Ojcem, ale On wiedział, że nie wystarczy powiedzieć Słowo, aby nas odkupić. Choć Słowem stworzył świat, nie mógł nim odkupić grzesznika. „Bez przelania krwi nie ma odpuszczenia.” [Hbr 9:22].

W2: Spojrzyj wewnątrz siebie

Jeśli Chrystus przyszedł na ziemię by wykupić grzeszników, sprawdź, czy jesteś wśród tych, których Pan wykupił od winy i wiecznego przekleństwa z powodu grzechu.
Powinieneś badać swe serce, bo uwierz mi, jest określona liczba tych, których Chrystus odkupił. Pewnie powiesz bracie: my jesteśmy grzesznikami a Chrystus jest Odkupicielem, i będziemy zbawieni przez Niego!
Umiłowani, Chrystus nie przyszedł, aby odkupić wszystkich ludzi, bo nie takie są postanowienia Boga. Tych których odkupiono jest mniej niż tych, których stworzono. Co prawda zasługa krwi Chrystusowej jest wystarczająca by zbawić wszystkich, ale wystarczalność nie równa się skuteczności. Krew Chrystusa jest wystarczającą ceną za wszystkich niewolników grzechu, ale jest skuteczna tylko co do tych, którzy wierzą. Cudowne lekarstwo może uleczyć wszelkie rany, ale nie uleczy, dopóki nie zostanie na ranę przyłożone. Jeżeli jest tak, że nie wszyscy skorzystają z odkupienia Chrystusa, ale tylko niektórzy, to koniecznym jest zadać pytanie własnej duszy: czy jestem w gronie tych, którzy są odkupieni przez Chrystusa, czy nie jestem?

Skąd mamy wiedzieć, że jesteśmy odkupieni?

1.) Ci, którzy ostali odkupieni są pojednani z Bogiem. Wrogość przeminęła. Życie skłania się ku Bogu a wola ku dobru. [Kol 1:21]. Ale czy są odkupionymi ci, którzy nienawidzą Boga i jego ludu, którzy robią co mogą, aby dyskredytować świętość? Czy ci, którzy pokazują swym życiem, że sa niepojednani mogą należeć do odkupionych? Chrystus nabył dla nich pewne ulgi, grzesznik może mieć ulgę, a jednak pójdzie do piekła. [Jana 5:6].

2.) Odkupieni przez Chrystusa są uwolnieni od tego świata. „Który wydał samego siebie za grzechy nasze, aby nas wyzwolić z teraźniejszego wieku złego według woli Boga i Ojca naszego.” [Gal 1:4]
Odkupieni przez Chrystusa zmartwychwstali z Chrystusem. [Kol 3:1]
Są oni jak ptaki, które zlatują na ziemię by podnieść parę nasion, czy napić sie wody, ale potem natychmiast ulatują w górę. Odkupieni przez Pana używają tego świata, ale ich serca nie lgną do jego dóbr, a pożywiwszy się szybko wznoszą sie do nieba. Żyją na ziemi, ale ich biznes jest w niebie.
Tak, jak Chrystus, który za nich umarł, są „umarłymi dla świata”, dla jego zaszczytów, zysków i upodobań.
Co mamy myśleć o tych, którzy mówią, że odkupił ich Pan, a są w świecie zakochani? Są jak plemiona Izraela, które zapragnęły posiąść dziedzictwo po prawej stronie Jordanu. „końcem ich jest zatracenie, bogiem ich jest brzuch, a chwałą to, co jest ich hańbą, myślą bowiem o rzeczach ziemskich.” [Flp 3:19]
Tacy rozlokowują się na ziemi, ich dusze budują sobie posiadłości. Nie są odkupionymi przez Chrystusa ci, którzy nie są od świata uwolnieni.

W3: Pocieszenie dla odkupionych.

Jesteś szczęściarzem, wybór darmowej łaski padł na ciebie. Kiedyś byłeś więźniem diabła, ale wyrwałeś się z tego więzienia, byłeś kiedyś związany w łańcuchy grzechu, ale Bóg zerwał je, uwolnił cię z mocy grzechu i klątwy która ciążyła na tobie ze względu na niego.
Cóż to za wielkie szczęście! Czy w Chrystusie brakuje ci któregoś z pocieszeń? On świeci w tobie. Czy na glebie obietnicy nie rosną drzewa rodzące słodkie owoce? Możesz wyciągnąć rękę i jeść. Wiesz, że ewangelia daje ci wspaniałe przywileje. Twoimi są usprawiedliwienie, adopcja za syna, wysoka pozycja w Chrystusie. Niebo czeka na ciebie z pełnią chwał. Będziesz wkrótce pił z rzeki radości. Jeżeli sa w tym życiu wygody i przyjemności, są one tylko zapowiedzią i zadatkiem na więcej.
Twój dzisiejszy posiłek, to posiłek w drodze. Nie możesz być teraz pocieszony we wszystkich ziemskich nieszczęściach, bo „drzewo figowe nie rodzi owoców”! Ale jeśli chodzi o śmierć, straciła swe żądło. Mors abiit morte Christi [Śmierć straciła swą żywotność z powodu śmierci Chrystusa]. Śmierć zaprowadzi cię do twego Odkupiciela. Nie bój się śmierci, ponieważ nie możesz być całkowicie szczęśliwy, dopóki nie przekroczysz tego mulistego i wezbranego Jordanu.

W4: Napomnienie.

Zatęsknij za czasem, kiedy będziesz mieć pełne i doskonałe odkupienie w niebie, wieczny rok jubileuszowy. Będziesz wtedy uwolniony nie tylko od władzy, ale też od obecności grzechu. Tu wierzący jest jak więzień, który uciekł z więzienia, ale chodzi z kajdanami na nogach. Kiedy sztandar chwały załopocze nad odkupionymi, będą jako aniołowie Boży, nigdy więcej nie mający grzesznych myśli, bez bólu serca lub smutku, bez choroby czy niedowiarstwa.
Będziesz oglądać oblicze Chrystusa i odpoczywać w jego ramionach; będziesz jak Józef, gdy jego życie odmieniło się. [Rdz 41:14] Pospiesznie zabrali go z lochu, ogolił się, zmienił szaty i przyszedł do faraona.

Tak samo będzie z tobą! Długo czekałeś na ten czas, odkładasz swoje szaty więzienne a przyodziewasz się w haftowane szaty chwały.
Jakże czekałeś na to!

Teraz jednak bądź zadowolony z czasu oczekiwania na odkupienie pełne i chwalebne, gdy będziesz bardziej szczęśliwy niż można zapragnąć, kiedy będziesz miał „to, co oko nie widziało. ani ucho nie słyszało, ani co do serca ludzkiego nie wstąpiło. „

Wystrzegajcie się tego, co gorliwość dla nieba zabija.

Niewiara

Jest zabójcą gorliwości i wielką przeszkodą, bo zniechęca do służenia Panu. Kiedy chrześcijanin pracuje dla nieba, niewiara szepce mu: Po co te wszystkie wysiłki! Mógłbyś równie dobrze nic nie robić! Modlisz się, a nikt nie słyszy! Pracujesz, a nie ma nagrody! Może zbliżysz się nieba, ale czy tam wejdziesz? „A oni powiedzieli: nie ma nadziei”. [Jer 8:12] Niewiara niszczy nadzieję, a jeśli wyrwiesz nadzieję z religii, gorliwość staje się niemożliwa. Niewiara podniesie w sercu chmurę przygnębienia, która skutecznie zabije wszelką świętą przemoc.

Jest tak wiele nakazów do wykonania, tak wielu pokusom musisz się oprzeć, tak wiele cierpień trzeba ponieść, że [succumbere oneri], upadniesz pod tym ciężarem i zamęczysz się w marszu do Nieba. Niewiara wzbudza złe myśli o Bogu, prezentuje go jako surowego Pana, który, gdy cokolwiek się nam nie uda – karze bezlitośnie, co zniechęca naszą duszę do bycia gorliwym.

Niewiara jest jako Sanballat i Tobiasz którzy zniechęcali Żydów do odbudowy Jerozolimy. [Neh 6:9]. „Wszyscy oni straszą nas, mówiąc: Ich ręce nie powinny mieć sił do pracy”. O, strzeżcie się niewiary, bo niszczy świętą przemoc.
Czytamy, że na słowo proroka ręka Jeroboama stała się bezwładna, [1 Krl 13:4]. Niewiara sprawia, że ramię naszej duszy duszy staje się bezwładne i nie może podjąć żadnego duchowego działania. Niewiara sprawia Diabłu wielką przyjemność, otwierając drogę dla wszelkich pokus, a gdy im się poddamy, nie chcemy już pracować dla Pana. Strzeż się tego grzechu i wierz w obietnice. Bóg „jest dobry dla duszy, która Go szuka” [Lamentacje 2:25]. Gdy będziesz szukać Go z natręctwem, On otworzy dla ciebie zarówno swoje serce i Niebo.

Rozmyślania o uprzedniej wiedzy Boga.

Uważajcie, by nie zaprzątać swojej głowy dywagacjami i spekulacjami na temat własnego wybrania do zbawienia (predestynacji). Chrześcijanin mógłby zacząć myśleć: Po co, mam cierpieć dla nieba? Jeżeli nie jestem wybrany, wtedy cała moja gorliwość jest na próżno. Tak myśląc, wielu porządnych wierzących przestało korzystać ze środków łaski. Wiedzcie, że żaden człowiek nie może o sobie powiedzieć, że nie jest wybierany. To prawda, że niektóre z dzieci Bożych twierdziły tak w czasie pokuszenia, ale, podobnie jak Piotr na górze przemienienia – nie wiedzą co mówią. Nikt nie może powiedzieć o sobie, że nie został wybrany, chyba że udowodni, że zgrzeszył grzechem przeciwko Duchowi Świętemu.

Więcej nawet, mówienie o sobie, że nie jest się wybranym do zbawienia jest grzechem. Jest tak dlatego, że taka świadomość, która utrzymuje człowieka w stanie niewiary i grzechu jest zła i grzeszna. Zrozumcie, że takie myślenie zniechęca człowieka do posłuszeństwa Bogu i wystawia na różne pokusy. Dlatego nie zaprzątajcie swej głowy dociekaniem własnego wybrania. Jest to wiedza dostępna jedynie dla Boga, nawet aniołowie nie mają w to wejrzenia, a cóż dopiero my. Postępuj tak aby być posłusznym temu, co Bóg objawił, a nie dociekaniu tego co ukrył. Bożą objawioną wolą jest, abyśmy modlili się i pokutowali, przez takie postępowanie możemy upewnić się odnośnie naszego powołania, jeśli zaś Bóg upewnia nas co do powołania – możemy mieć niewzruszoną nadzieję, że jesteśmy wybrani. Jeśli widzę zielone pole obsiane różnymi roślinami, wiem że słońce oświetlało to miejsce i sprawiło wzrost. Jeśli znajduję owoce posłuszeństwa w moim sercu, mogę stwierdzić, że Boża miłość i wybranie, zaświeciły również nade mną [2 Tes 2:13] „Bóg od początku wybrał was do zbawienia przez uświęcenie”.

Nadmierna gorliwość dla tego świata

Uważajcie, aby nie być zbyt gorliwym dla tego świata. Świat chłodzi dobre uczucia – ziemia gasi ogień. Srebrna trąbka tego świata gra sygnał odwrotu z wojny o niebo. Świat odciągnął bogatego młodzieńca od naśladowania Chrystusa, tak że „odszedł zasmucony”. Wtedy powiedziała nasz Zbawiciel: „Jak trudno jest tym, którzy mają bogactwa wejść do królestwa Bożego?” Łukasz 17:24. Religią Demasa jest ten świat, [2 Tm 4:10]. „Demas mnie opuścił, umiłowawszy ten świat”.

Oto słowa Piusa Quintusa: „Kiedy zostałem ordynowany na prezbitera, miałem dobrą nadzieję odnośnie mego zbawienia, kiedy zostałem kardynałem, wątpiłem w nie, ale gdy zostałem papieżem, zdarza mi się nawet wpadać w tej sprawie w rozpacz.”

Książę Jonatan, syn króla Saula, dzielnie walczył, aż zobaczył plaster miodu, wtedy zatrzymał się i kosztował słodyczy. [1 Sm 14:27] Wielu ludzi jest gorliwych dla królestwa Bożego, do czasu, gdy pojawiają się zyski lub awans zawodowy. To jest ich plaster miodu, który zatrzymuje ich w wyścigu do nieba. Świat zaślepia ludzi i przestają widzieć wąską drogę, nogi zostają spętane kajdanami, tak że nie mogą biec drogą Bożych przykazań.

Mithridates, króla Pontu, będąc okrążonym przez Rzymian, a obawiając się, że nie uda mu się wyrwać z okrążenia, wziął swoje srebro i złoto i porozrzucał je w różnych miejscach. Zgodnie z jego oczekiwaniami, żołnierze rzymscy zajęli się zbieraniem skarbów, zamiast pilnowaniem nieprzyjaciół, a on mógł się wyrwać z okrążenia.
Podobnego podstępu używa szatan – wiedząc, jaką siłę mają bogactwa, rzuca je pod nogi ludzi, a ci chętnie zbierają. On zaś przez to, skutecznie przeszkadza w szukaniu skarbów prawdziwych.

O Jehu – dowódcy wojsk Izraelskich mówiono, że jeździ na rydwanie jak szaleniec. Wielu z ludzi zaczynało podróż do nieba w szalonym tempie, ale po jakimś czasie sprzedali koła rydwanu za bogactwa tego świata.
Pomyśl, jak trudno jest uprawiać wspinaczkę na skałach z obciążnikami na nogach. Złote ciężary przeszkadzają nam we wspinaczce po stromej skale, którą wędrujemy do Nieba.
Złote skrzypce grające muzykę tego świata usypiają słuchaczy, a kiedy śpią, nie nadają się na biegaczy.
Nie można wykonywać dwóch skrajności jednocześnie. Statek nie może iść pełnymi żaglami na wschód i jednocześnie na zachód. Tak samo tak człowiek nie może być jednocześnie gwałtownikiem dla nieba i dla tego świata. Możesz mieć Chrystusa i świat, ale nie możesz kochać Chrystusa i świata, [1 Jan 2:15].

Ten, który płonie ogniem dla świata, będzie pełen obojętnego chłodu dla nieba. Uważajcie, angażując swoje uczucia w dobra i wartości tego świata. Niech świat będzie twoim sługą, ale nigdy twoim mistrzem.

Wystrzegajcie się oddania jakiemukolwiek pożądaniu

Grzech mieszkający w sercu zepsuje wszelką przemoc dla nieba. Grzech zabiera ci siłę tak, jak obcięcie włosów zabrało siłę Samsonowi. Grzech jest [aegritudo animi], „chorobą duszy”. Choroba ta unieruchamia nogi i tak sprawia, że jesteś niezdolny do niebiańskiego biegu.
Chory nie może wziąć udziału w wyścigu. Grzech, w którym trwam, odciąga mnie całkowicie od świętych obowiązków, sprawia że jestem umarły dla nieba. Im bardziej żywy grzech w sercu, tym bardziej martwa jest modlitwa.

Jak możesz szczerze przychodzić do Boga po miłosierdzie, gdy serce oskarża cię o utajony grzech?
Strach rodzi poczucie winy, a to, co wzmacnia strach, osłabia gorliwość. Adam, po tym, jak zgrzeszył, bał się i ukrył przed Bogiem. [Rdz 3:10]. Gdy Adam stracił niewinność, stracił i gorliwość.
Dlatego weź siekierę i użyj jej, niech korzeń grzechu będzie wyrąbany. Nie tylko powstrzymaj się od grzechu w czynie, ale umartwiaj miłość do grzechu – niech każdy grzech pójdzie pod miecz.

Wielu wyzbyło się wszystkich swoich grzechów, oprócz jednego. Kosztowało ich to jedną duszę – ich własną. Jeden grzech wystarczy aby utracić całą duszę. Jeden grzech jest skutecznym hamulcem; Zawodnik przegra bieg z jednym obciążnikiem u nogi – nie musi mieć ich wielu.

Słyszałem historię wielkiego monarchy, który uciekając przed wrogiem, rzucił za siebie złotą koronę, aby szybciej uciekać. Tak samo zrób i ty, rzuć za siebie złotą koronę grzechu, aby szybciej biec do królestwa niebieskiego.

Przygnębienie

Jeśli chcesz być gorliwym dla Nieba, wystrzegaj się przygnębienia ducha, bądź poważny, ale radosny. Ten, którego duch jest ściśnięty w smutku, jest niezdolny do wielkiej pracy. Niewdzięczne serce nie nadaje się do modlitwy, czy oddawania chwały Bogu. Kiedy struny lutni są zmoczone łzami – nie zagrasz na nich pięknej melodii. Gdy wierząc w Boga kroczysz od lęku do zniechęcenia i z powrotem, nie możesz być gwałtowny w religii.
Kiedy żołnierz upadnie na polu bitwy, szybko zostaje pozbawiony miecza a może i życia. Także i Dawidowi trudno było czasami uwolnić się od melancholii [Ps 43:5]. „Czemu rozpaczasz, duszo moja, I czemu drżysz we mnie?”
Miej nadzieję w Bogu! Smutne serce nie nadaje się do udziału w gwałtownej bitwie.

Nie bez powodu dowódcy wojsk nakazują, by w czasie bitwy biły bębny i grały trąbki. Taka muzyka ożywia ducha żołnierzy i sprawia, że będą walczyć bardziej energicznie. Radość jest jak muzyka w bitwie, podnieca ducha chrześcijanina i sprawia, że jest on ​​energiczny i żywy w służbie. To, co robimy z radością robimy z upodobaniem, a uśmiechnięta dusza szybko, jak na skrzydłach, unosi się do nieba.

Lenistwo

Jeśli chcesz być gorliwy dla Nieba, wystrzegaj się pozycji leżącej i temperamentu leniucha.
Gnuśny chrześcijanin jest jak tchórzliwy żołnierz. Taki ma chęć pójść rabować, ale nie uśmiecha mu się brać udział w wielodniowym szturmie oblężonej twierdzy.
Taki chciałby mieć niebo, ale nienawidzi oblężenia i szturmowania. [enerves animos odisse virtus solet] „Lenistwo jest snem duszy”. Wielu zamiast pracować dla zbawienia, prześpi swe zbawienie. – Ci, którzy nie pracują, w końcu będą żebrać, o jedną kroplę wody.

Salomon mówi o bezczynnym tak: „Leniwy zanurza rękę w misie, lecz do ust jej nie podnosi” [Prz 19:24]. Jest tak leniwy, że nawet jedzenie sprawia mu trudność, a powinien wyjść z domu i zaorać swe pole, a potem obsiać je.
Bóg nie stworzył nieba schronieniem dla trutni. Lenistwo jest pasożytem, który przyczepia się do człowieka i rośnie na nim. Zrzuć to z siebie, strząśnij i pozbądź się.
Statek oblepiony muszlami płynie coraz wolniej i w końcu stanie się łupem dla piratów, podobnie leniwa dusza pada łupem szatana.
Jest taki zwierzak, który wkrada się do trzewi krokodyla śpiącego z otwartą paszczą, i zjada go od środka. Podobnie jest, gdy śpisz w swej gnuśności – diabeł wkrada się do ciebie i pożera twoje wnętrze.

Nie opieraj się na własnej (ludzkiej) mądrości

Równie dobrą radę jak twoje ciało da ci diabeł. Ciało zdradza cię przytulając się i czule całując. Nieprzyjaciel wewnątrz murów jest najgorszy.
Ciało krzyczy, „lew jest na ulicy”. Ciało będzie błagać cię, byś „oszczędził siebie samego.” Tak mówił Piotr do Chrystusa – o Panie nie bądź tak gwałtowny dla Nieba – „miej litość nad samym sobą”.

Ciało mówi jak Judasz, „Na cóż tyle marnotrawstwa?” Na cóż modlić i mocować? Po co zużywać wszystkie siły dla nieba? Nie marnuj swojego życia!
Ciało woła: rób to co lubisz, poddanie się pod jarzmo Chrystusa będzie powodowało cierpienie. Ciało jest dla przyjemności, będzie toczyć z tobą grę, ale nie pobiegnie w niebiańskim wyścigu.

Amos tak opisał pragnienia ciała: [Amos 6:4-6] „Wylegują się na łożach z kości słoniowej i rozciągają się na swoich dywanach, zjadają jagnięta z trzody i cielęta z obory. Pobrzękują na strunach lutni, jak Dawid wymyślają sobie instrumenty muzyczne, piją wino z czasz ofiarnych i namaszczają się najlepszymi olejkami, lecz nie boleją nad zgubą Józefa.” Oto rozkosze ciała.

Pewien koneser ciała wymyślił sztukę doświadczania wszystkich pięciu zmysłów jednocześnie.

W „pokoju przyjemności” zawiesił piękne obrazy, muzycy grali za ścianą wyszukana muzykę, kompozycje pachnideł napełniły to miejsce nieziemskimi zapachami, pod ręką były najsmaczniejsze przekąski, napoje i słodycze, wśród tego wszystkiego główny bohater leżał na szerokim łożu, mając przy boku piękną kurtyzanę. Tak go to poruszało, że postanowił wydać cały majątek, aby spędzić pewien czas w ten sposób, bo czuł się jak antyczny bóg. Zaraz potem był gotowy znaleźć się w piekle!

O strzeżcie się cielesnej mądrości i kalkulacji! Ciało jest złym doradcą. Św. Paweł poszedł za Jezusem „nie radząc się ciała i krwi.” [Gal 1:16] Ciało jest zawziętym wrogiem świętej przemocy. [Rz 8:13] „Jeśli będziecie żyć według ciała, umrzecie”. Pamiętaj, że na chrzcie złożyłeś przysięgę opierania się ciału!

Przyjaciele

Nie słuchaj takich przyjaciół, którzy odciągają cię od tej błogosławionej gwałtowności. Gdy wrzucisz pochodnię w śnieg, wkrótce utraci swą energię i zgaśnie. W złym towarzystwie wkrótce stracisz zapał dla religii. Towarzystwo występnych schłodzi ciebie, zanim twoje towarzystwo ich ogrzeje. Ocet prędzej zepsuje wino niż wino osłodzi ocet. Często cieleśni przyjaciele zarażą nasze dusze, tak samo jak osoby zainfekowane zakażają nasze ciała swoją chorobą. Zły człowiek nie ustanie w odciąganiu cię od świętej przemocy, będzie twierdzić, że jesteś dziwakiem i że nikt inny nie myśli tak jak ty.

Krewni Pana Jezusa ruszyli aby powstrzymać Go, by dalej nie nauczał – „dla jego własnego dobra.” [Mk 3:21]. „Kiedy to usłyszeli Jego bliscy, wyszli, aby Go powstrzymać, bo mówiono: Stracił rozum!” Ponieważ nie doświadczają nic z duchowego piękna i słodyczy, kwalifikują twoją gorliwość jako szaleństwo. Dlatego nie ustaną w przeszkadzaniu nam w wywieraniu świętej przemocy.

Gdy jesteśmy gorliwymi w pobożności, nasi cieleśni przyjaciele odczytają to jako oznaki duchowej choroby i będą starali się nas ocucić.

Galeacius, markiz Vico, będąc gorliwym chrześcijaninem, znalazł potężne przeszkody dla pobożności w swym najbliższym otoczeniu! Musiał stoczyć prawdziwa wojnę, aby wyrwać się z tego duchowego oblężenia. Uważajcie na pułapkę w sobie samych!

Przyjaciele Spiry stanęli na jego drodze do Nieba, doradzając mu aby odrzucił nauki Lutra. On zaś poszedł za tą radą, zwalczając swoje wcześniejsze przekonania, choć czuł w swym sumieniu nadchodzące piekło. Uważaj na takich kusicieli; wybierz wywieranie świętej przemocy dla nieba, choćby cieleśni przyjaciele odciągali cię od niej ze wszystkich sił.

Najbliżsi

Jedna z wielkich subtelności diabła, aby utrudnić nam gorliwość w religii to używanie naszych najbliższych – atakowanie nas przez kość z naszej kości. Wąż kusił Adama przez jego żonę. [Rdz 3:6] Kto by podejrzewał atak diabła z takiej strony? Tak samo ten „czerwony smok” kusił Hioba przez jego żonę. [Job 2:9]
„I rzekła doń jego żona: Czy jeszcze trwasz w swojej pobożności? Złorzecz Bogu i umrzyj!” Czy pomimo tych wszystkich klęsk, które nas spotkało, nadal będziesz modlić się i służyć Bogu? – krzyczała.
Porzuć Go, zmień pana, przeklnij Boga i umieraj!

W taki sposób Diabeł studził gorliwość Hioba, ale tarcza wiary odbiła ognistą strzałę.

„Lepiej iść do nieba z ich nienawiścią, niż do piekła z ich miłością” – to znane powiedzenie św. Hieroma.
Jeśli moi rodzice przekonują mnie do zaparcia się Chrystusa, jeśli moja żona chce odciągnąć mnie od Pana swym wdziękiem i urokiem, powinienem zostawić wszystko i pobiec do Chrystusa. Jeśli najbliższy przyjaciel będzie stać na drodze do nieba, omiń go albo przeskocz nad nim, albo przejdź po nim.

Minimalizm

Uważaj na ustawianie skali swej religijności na minimum. Ten, kto ma mało łaski, może poruszać się dla Boga, ale nie jest to gorliwość. Smutnym jest widzieć wierzącego, który jest zadowolony z minimum, podtrzymującego jego duszę i ciało przed piekłem. Chory człowiek może mieć w sobie życie, ale nie ma siły. Łaska żyje w jego sercu, ale jest to życie chorowite, jego wiara nie rozkwita. Słaba łaska nie wytrzymuje silnych pokus, nie pomoże nam w prześladowaniach, nie wyjdzie z łodzi aby kroczyć za Chrystusem po wodzie. Trochę łaski nie może oddać Bogu wielu posług. Drzewo, które ma tylko trochę soków, nie będzie miało wielu owoców. Można powiedzieć o niektórych chrześcijanach, że choć są narodzeni, to w posiadaniu łaski są wynędzniali. Są jak statek, który płynie do nieba z niechęcią. Och, weź się bracie do pracy, rośnij do dalszych stopni świętości! Więcej łaski, to więcej siły, a więcej siły, to więcej gorliwości.

Jeśli będziesz gorliwy dla Nieba, strzeż się opinii, że nie jest trudno się tam dostać, tylko trochę przemocy wystarczy. Kto myśli, że nie musi biec za szybko, będzie skory do zatrzymania się. Takie myślenie pokonało i zawróciło z drogi wielu. Któż zaryzykuje ból i cierpienie dla Nieba, jeśli uważa, że to samo osiągnie mniejszym kosztem?

Ale jeśli to jest takie łatwe, po co Chrystusa powiedział, że mamy walczyć na śmierć i życie? Po co św. Paweł ujarzmiał swoje ciało? Dlaczego święty tekst mówi o zdobywaniu królestwa Bożego przemocą?

Ale oni mówią:
Czy nawrócenie nie jest nazywane „nowym narodzeniem? [Jana 3:7] „Nowym stworzeniem” [Ps 51:10] I już? To takie proste?

Och, nie fantazjujcie, że łatwą jest praca, która jest zarówno ponad, jak i przeciw grzesznej naturze. To wielki cud – być zbawionym!

Wykorzystajcie środki, które pomogą rozwinąć świętą gorliwość

Pilnuj codziennej modlitwy

Modlitwa to miech, które rozdmucha nasze uczucia. Chrześcijanin jest najbardziej aktywny, kiedy jego miłość do Boga jest gwałtowna. Modlitwa podtrzymuje dzieło religii. Modlitwa jest dla duszy tym, czym dech życia w zwierzętach. Chrześcijaninie, przez modlitwę odświeżaj twe serce każdego dnia. Modlitwa pobiera siłę od Chrystusa, a kiedy jego moc przychodzi, daje duszy zadania i siłę do ich wykonania. Modlitwa zostawia serce w dobrej kondycji tak, jak poranne słońce do końca dnia pozostawia ciepło w pomieszczeniu. Kiedy chrześcijanin odkłada modlitwę lub traci w niej żarliwość, stopniowo straci świętą gorliwość.

Słuchaj i ucz się

Jeśli chcesz być gorliwy dla Nieba, słuchaj dobrych kaznodziejów i nauczycieli. Słowo jest „żywe i skuteczne” [Hbr 4:12]. Ono ożywia martwe serce. Jest ono zarówno mieczem pokonującym grzech, jak ostrogą przyspieszającą łaskę. Słowo – to ogień do rozmrożenia zamarzniętego serca, [Jer 23:29]. „Czy moje słowo nie jest jak ogień – mówi Pan?” Jeżeli Boże przepowiadanie nie rozgrzewa nam serc, zasługujemy aby nie mieć nauczania w ogóle. Zadaniem słowa jest zarówno informowanie, jak rozpalanie serc. [Ps 119:50]. „To jest pociechą moją w niedoli mojej, Że obietnica twoja mnie ożywia”. Dlatego żywe opowiadanie wyroczni Nieba, musi nas ożywiać, i czynić gotowymi do służby.

Kochaj Boga

Jeśli chcesz być gorliwy dla Nieba, miej serce pełne miłości do pobożności. – Jest to jak gałązka mirtu w dłoni podróżnego. Pliniusz miał zwyczaj mówić, że taka gałązka mirtu, podróżnemu świeżość i dodaje sił.

Kiedy człowiek ogrzał się przy ogniu, jest gotowy do pracy. Jeśli chcesz być agresywnym w zdobywaniu nieba, rozgrzej się ogniem Bożej miłości. Człowiek będzie gwałtowny, dla tego, co kocha. Czemu ludzie tak chętnie uganiają się za złotem, jeśli nie dlatego, że je kochają? Miłość powoduje radość i zachwyt, a to wywołuje przemoc. Co sprawiło, że Paweł pracował więcej niż wszystkich innych apostołów?

„Miłość Chrystusa przynagla nas” [2 Kor 5:14]. Miłość jest jak smar dla koła. Kochaj swoją religię, a nigdy nie będziesz zmęczony. Twoimi najlepszymi godzinami będą te, które spędzisz z Bogiem. Ten, kto kopie kruszec z żyły srebrna, wylewa mnóstwo potu, ale miłość do srebra sprawia, że ​​jego praca zachwyca go.

Jeśli chcesz być gwałtownym, bądź czujnym

Prorok stał na „wieży obserwacyjnej” [Hab 1:1] Dlaczego chrześcijanie są tak nieuważni w swojej służbie? – ponieważ są nieostrożni w swoich obserwacjach. Czy nie obserwuje się nieprzyjaciela, by przewidzieć jego ruchy i tak stawić mu odpór? Czemu nie obserwują, jak szybko przemija czas, jak odlatuje – byli by gwałtowni w lepszym jego wykorzystaniu? Czy pilnowali swoich serc, które tak łatwo dryfują od prawdziwej pobożności, nawracali się i przyspieszali w biegu?

Powodem braku przemocy w religii jest mało czujności. Kiedy chrześcijanie zaniedbują swoje duchowe zegary, gdy budują sobie zabezpieczenia na tym świecie, to ich ruch dla Nieba jest zwolniony a szatan znów wyrusza aby ich kusić. Nasz czas snu jest dla naszego wroga czasem kuszenia.

Święte Zobowiązania

Jeśli chcesz być zdobywcą królestwa, zwiąż swoje serce z Bogiem składając święte zobowiązanie. Sługa będzie bardziej pracowity, jeżeli jest ze swym Panem związany przysięgą. Ślubuj Panu, że od teraz, z Jego łaski, będziesz działać bardziej energicznie w sferze religii. [Ps 56:13] „Wiążą mnie Boże, śluby, które Ci złożyłem”. Przysięga wiąże składającego. Człowiek taki patrzy na siebie jak na będącego zobowiązanym do starannego wykonania zadania, a praca nabiera tempa. Nie ma wątpliwości, że chrześcijanin może złożyć taki ślub, ponieważ jest to coś dobrego – ślubujemy nic innego, jak to, co powinniśmy zrobić, a mianowicie chodzić blisko z Bogiem. Tylko pamiętaj, żeby nie ślubować o swoich siłach, ale siłą Chrystusa. Musimy zaufać mu, tak samo co do sił jak co do sprawiedliwości. [Iz 45:24] „Jedynie u Pana jest sprawiedliwość i moc”.

Upewnij się, że twoje interesy są w niebie

Jeśli chcesz być gorliwym dla Nieba, upewnij się, że idą tam również Twoje interesy. To, na co człowiek patrzy, jako na sprawę poboczną, nigdy nie stanie w centrum jego życia. Jeżeli wokół jakiejś sprawy kręci się całe jego życie, będzie w tym pracowity. Uważnie pilnujemy swojego zajęcia, rzemiosła czy biznesu, bo mamy z niego środki do życia.

Podobnie musimy patrzeć na religię. Oto naszą główną działalność – w niej bowiem służymy Bogu, w Nim bowiem pokładamy wszystkie nasze nadzieje odnośnie prawdziwego życia, które nadchodzi. [Łk 10:42] „niewiele zaś potrzeba, bo tylko jednego; Maria bowiem dobrą cząstkę wybrała, która nie będzie jej odjęta”. Oto jest „to jedno”, zdobyć Chrystusa i Niebo – po to przyszliśmy na ten świat. Gdy będziemy z determinacją i wiarą patrzyli na sprawy wieczności jako nasz codzienny biznes, coraz bardziej serio będziemy dążyć właśnie w tym kierunku.

Patrz w Najwyższe Niebo

Jeśli chcesz być gwałtownym, miej niebo nieustannie w kącie swego oka. To sprawiło, że Chrystus był gorliwy, aż do śmierci, widział bowiem cel i radość, która była owocem posłuszeństwa, i już na niego czekała. [Hbr 12:2] Postaw przed swoimi oczami niebiańską koronę – to rozpali twoje starania.

Nawigator trzyma rękę na sterze a oczy na gwiazdach. Czy pracujemy, czy cokolwiek robimy, miejmy zawsze w kącie oka miejsce gdzie przebywa Chrystus – nasza jasna gwiazda poranna. Jak przemożnie płynie człowiek przez głęboką wodę, gdy widzi przed sobą brzeg, wiedząc, że natychmiast, gdy tam dotrze, zostanie koronowany na króla! Za każdym razem zwróć oczy do nieba, i pomyśl: ponad tym niebem gwiaździstym, jest Niebo Najwyższe, tam dążę! Tak samo czynił Mojżesz; przez wiarę patrzył ku Niebu, a nogi jego stały się gotowe by wyruszyć z Bogiem, gdziekolwiek On zaprowadzi. [Hbr 11:26] „Uważał bowiem za większe bogactwo znoszenie zniewag dla Chrystusa niż wszystkie skarby Egiptu, gdyż patrzył na zapłatę.” Kiedy tracisz z oczu Niebo, wtedy zaczynasz zwalniać tempo swego biegu.

Wspólnota (Obcowanie) świętych

Jeśli chcesz być gwałtownie walczyć dla królestwa, bądź w kompanii innych gorliwych. Gdy chcemy zapalić ogień, pójdziemy po żar z paleniska sąsiada i rozpalimy ogień. Często przebywaj wśród pobożnych, a tak weźmiesz od nich trochę ciepła, nauki i wsparcia. [Ps 119:63] „Jestem przyjacielem wszystkich, którzy się ciebie boją i przestrzegają ustaw twoich” Dobre towarzystwo dodaje siły w biegu. Święte rozmowy i przykład jednego tylko świętego pokrzepi drugiego i wyostrzy jego duchowy miecz. Święci nigdy nie biegną do nieba tak szybko, jak wtedy, gdy są w kompanii. Jeden chrześcijanin pomaga drugiemu bronić się i atakować. W ziemskich zawodach, często zawodnicy przeszkadzają sobie nawzajem, by zwyciężyć. Nie tak jest w tym wielkim wyścigu do nieba, w nim jeden chrześcijanin zachęca i ciągnie drugiego. [1 Tes 5:11] „Dlatego zachęcajcie (napominajcie) się wzajemnie i budujcie jedni drugich, jak to zresztą czynicie.” Bracia, nigdy nie zapominajcie tego artykułu wiary: „Wierzę w świętych obcowanie (wspólnotę, społeczność)”.

Nie wyruszaj bez Ducha

Jeśli chcesz być gwałtownym, nigdy nie wyruszaj do walki, zanim nie masz mocy Ducha. Proś się od Boga, aby zaczęła działać łagodna ale przemożna moc Jego Ducha. Oblubienica tak wołała do Ducha: „Powstań, wietrze z północy, i zerwij się, wietrze z południa, przewiej mój ogród, niech się rozpłynie jego woń balsamiczna; niech przyjdzie mój miły do swojego ogrodu i niech spożywa wyborne jego owoce.” [PnP 4:16]

Kiedy Bóg Duch wieje na nas, pod pełnymi żaglami mkniemy do Nieba. Kiedy duch istot żywych był w ich kołach, przesuwały się [Ez 1:21]. Koła naszych serc będą się poruszały i pracowały dla Nieba, gdy Duch Boży nimi zakręci. Widzicie zaś sami, jak wiele uderza w nas gwałtownych podmuchów pokus i pożądania – te pchają nas do tyłu. Dlatego potrzebujemy przemożnego wiatru Duch Bożego, który mimo przeciwności, poniesie nas nas naprzód, do Nieba. Niech to wystarczy jako argumenty za wywieraniem tej świętej przemocy.

Napomnienia i zachęta dla gorliwych

Ale niektórzy mogą powiedzieć: Już jesteśmy gorliwi dla nieba, co jeszcze mamy czynić? Podobnie ludzie pytali Jana Chrzciciela, [Łk 3:12] „Co mamy czynić?”

Starsi wiekiem

Wy, którzy byliście gorliwymi wojownikami nieba (mówię do starszych chrześcijan) pozwólcie proszę, napomnieć was: Utrzymajcie w mocy świętą przemoc. Nie skupiajcie się tylko na obronie zdobytego stanowiska, ale bądźcie nadal zdobywcami. Pamiętajcie, że aż do śmierci jest w nas zepsucie, które chce zdusić błogosławioną przemoc. Najjaśniej rozpalona bryła węgla ma w sobie popiół, który podczas spalania przykrywa powierzchnię i dusi ogień.

Mamy w sobie zepsucie, które jest jak popiół, przykrywający ogień naszej gorliwości. Jakże spopielał żar gorliwości Piotra, gdy zaparł się on Chrystusa! Kościół w Efezie stracił najważniejszą cechę prawdziwej religii. [Obj 2:4]

Uważaj, gdy twa ognista miłość do Boga słabnie. Nie bądź jak ciało, które w którym zanikają mięśnie, przeciwnie bądź najbardziej gorliwy przy końcu życia. Gdy kręcisz procą, kamień porusza się tym szybciej, im bliżej ciebie jest, podobnie, im bliżej Boga, będziesz szybszy w ruchu. Zostało ci przecież niewiele czasu pracy dla Pana, zatem jak biegacz na finiszu, pracuj wszystkimi siłami.

Bądź jak wierzący zgromadzenia w Tiatyrze, których „ostatnich uczynków jest więcej niż pierwszych” [Obj 2:19]. Bądź jak słońce, które świeci najpiękniej o zachodzie. Bądź jak łabędź, który przed swoją śmiercią śpiewa najsłodszą pieśń. [Rz 13:11]. „albowiem teraz bliższe jest nasze zbawienie, niż kiedy uwierzyliśmy.” Jeśli zbawienie jest bliżej, twoja przemoc powinna być większa. Należy przyspieszyć tempo biegu, bo Królestwo jest już w zasięgu naszego wzroku!

Oto szczęśliwy jest człowiek, o którym można powiedzieć te same słowa, które powiedziano o Mojżeszu, bezpośrednio przed jego śmiercią: [Pwt 34:7] „A Mojżesz miał sto dwadzieścia lat w chwili swojej śmierci, ale wzrok jego nie był przyćmiony i nie ustała jego świeżość.”
Tak samo siła i przemoc dla niebie niech cię nie opuszczają, zachowaj najlepsze wino na koniec swego życia.

Pocieszenie dla gorliwego chrześcijanina

Oto tak pocieszę gorliwego chrześcijanina: Jesteś w drodze do królestwa! Choć być może nie zawsze jesz w drodze kiść winogron (mam na myśli radość, której niektórzy nie doświadczają) ale jesteś szczęśliwy, bo podążasz właściwą drogą do właściwego celu. Błogosław Bogu za to, że podczas gdy niektórzy śpią – całkowicie zaniedbawszy obowiązek gorliwości, Bóg dał ci serce, które Go szuka, [Ps 105:3]. „Chlubcie się imieniem jego świętym, niech raduje się serce szukających Pana!”.

Bóg nie dał ci tylko pracy i obowiązku, On pomieszał obowiązek z miłością, jakby przyrządził dla ciebie smaczną potrawę, On odcisnął na tobie pieczęć żarliwości, która sprawiła że chodzisz z Bogiem. O błogosław Boga, który wygonił cię z łóżka lenistwa i rozpalił w tobie gorliwość duszy. Ten, który uczynił cię gorliwym – uczyni cię zwycięzcą.

Jeszcze tylko chwila, a będziesz posiadał królestwo. Kiedy Mojżesz udał się na górę, aby otrzymywać Boże przykazania, czekał sześć dni, a siódmego dnia Bóg wezwał go [Wj 24:16]. Choć długo czekamy, a nie wkroczyliśmy do chwały Pana, nie ustawajmy w pełnieniu swoich obowiązków. Skoro tak długo czekamy, nie zostało dużo czasu aż Bóg wezwie ciebie: Chodź wejdź wyżej! I tak z „Góry wiary” wstąpimy na „Górę oglądania”, a oglądać będziemy wspaniałości, których „oko nie widziało i ucho nie słyszało, i do serca ludzkiego nie wstąpiło.”

Pocieszenie dla osłabłych

Ale może powiesz: Obawiam się, że nie jestem zdolny do gorliwości, i aby przemocą zdobyć niebo. Znajduję w sercu swoim taką martwotę, że zaczynam wątpić czy mogę dotrzeć do Górnego Królestwa.

Martwota serca może wyniknąć z przyczyn naturalnych. Osłabienie organizmu może być źródłem dolegliwości umysłu i serca. Twoja modlitwa może być słaba, ponieważ twoje ciało jest słabe. Twa kutnia jest pęknięta i nie może wydawać tak pięknego dźwięku, jak kiedyś.

Taka niedyspozycja duszy może być tylko czasowa, może trafił ci się czas przypływu nastroju melancholii, czy depresji. Kiedy zimowe słońce świeci słabiej, siła życiowa wokół nas wygląda na zanikającą, drzewa są bez kwiatów czy owoców – ale to trwa tylko przez pewien czas. Gdy z wiosną wraca ciepło słońca, rozwiną się rośliny a drzewa gorliwie przygotują się i wydadzą owoce.

Tak więc, jeśli Bóg ukrywa swoje oblicze – jest w nas martwota serca, modlisz się, a jakbyś się nie modlił, ale gdy słońce sprawiedliwość wraca, życie wraca, a jest jeszcze bardziej intensywne i żywe w pracy dla Pana, bo odzyskałeś swoją pierwszą miłość.

Dlatego słaby chrześcijaninie, nie zniechęcaj się, nieś swe zamarłe serce jak brzemię, patrz na Chrystusa, twojego Najwyższego Kapłana, który jest tak miłosierny, że nosi twoje słabości, a tak potężny, że z chromego uczyni wojownika.

Konfesja jest pierwszym oficjalnym wyznaniem wiary Kościoła Luterańskiego. Przedstawiona na spotkaniu Luterańskich Książąt z cesarzem Karolem V.
Doktrynalnie nadal aktualna wśród Luteran.
Opracowanie: Filip Melanchton

I. O BOGU

Kościoły nasze jednomyślnie nauczają, że uchwała soboru nicejskiego o jedności istoty Boskiej i trzech Jej osobach zawiera prawdę i że tak wierzyć należy bez jakiegokolwiek powątpiewania: mianowicie, że jedna jest Istota Boska, którą zowiemy i która jest Bogiem wiecznym, niecielesnym, niepodzielnym, nieskończonej mocy, mądrości i dobroci, stworzycielem i zachowawcą wszystkiego, co widzialne i niewidzialne, że jednak trzy są osoby tejże istoty i mocy oraz współwieczne: Ojciec, Syn i Duch Święty.

Terminu zaś OSOBA, używa się w znaczeniu, w jakim go używali w tym związku ojcowie Kościoła: iżby określał nie część lub właściwość czegoś, lecz to, co istnieje samo przez się. Kościoły nasze potępiają wszelkie herezje, jakie wystąpiły przeciwko temu artykułowi wiary, jak manichejczyków, którzy przyjmowali istnienie dwóch pierwiastków: dobra i zła, oraz walentynian, arian, eunomian, mahometan i im podobnych. Potępiają też dawnych i nowych samosatian, którzy utrzymują, że jest tylko jedna osoba, o Słowie zaś i o Duchu Świętym przebiegle i bezbożnie wywodzą, jakoby nie były oddzielnymi osobami, lecz jakoby Słowo oznaczało słowo mówione, a Duch – siłę poruszającą to, co stworzone.

II. O GRZECHU PIERWORODNYM

Kościoły nasze nauczają także, iż po upadku Adama wszyscy ludzie wydani na świat w sposób naturalny – rodzą się z grzechem, tj. bez bojaźni Bożej, bez ufności ku Bogu i ze złymi pożądaniami, iż ta ułomność, czyli przyrodzone skażenie, prawdziwie jest grzechem, ściągającym wieczne potępienie i śmierć na tych, co się nie narodzą na nowo przez chrzest i Ducha Świętego. Kościoły nasze potępiają pelagian i innych, którzy przeczą temu, że owo przyrodzone skażenie jest grzechem, i przyćmiewają chwałę zasługi oraz dobrodziejstw Chrystusa, utrzymując, iż człowiek może osiągnąć usprawiedliwienie przed Bogiem własną mocą i rozumem.

III. O SYNU BOŻYM

Kościoły nasze uczą też, iż Słowo, to jest Syn Boży, przyjęło naturę ludzką w łonie błogosławionej Marii Panny, tak iż dwie natury: Boska i ludzka są złączone nierozdzielnie w jedności Jego osoby. Jeden Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, narodzony z Marii Panny, prawdziwie umęczony i ukrzyżowany, umarł i był pogrzebany, aby pojednać Ojca z nami i być ofiarą nie tylko za grzech pierworodny, lecz także za wszelkie obecne ludzkie grzechy. On też zstąpił do piekieł, a dnia trzeciego prawdziwie zmartwychwstał; potem wstąpił na niebiosa, aby zasiąść po prawicy Ojca oraz rządzić i wiecznie panować wszelkiemu stworzeniu, aby wierzących weń uświęcać przez zesłanie do ich serc Ducha Świętego, który rządzi, pociesza i ożywia oraz broni ich przed diabłem i mocą grzechu. Tenże Chrystus ma przyjść jawnie, aby sądzić żywych i umarłych, itd., według Symbolu Apostolskiego.

IV. O USPRAWIEDLIWIENIU

Kościoły nasze nauczają także, iż ludzie nie mogą być usprawiedliwieni przed Bogiem własnymi siłami, zasługami lub uczynkami, lecz bywają usprawiedliwiani darmo dla Chrystusa przez wiarę, gdy wierzą, że są przyjęci do łaski i że grzechy są im od puszczone dla Chrystusa, który swą śmiercią dał zadośćuczynienie za nasze grzechy. Tę wiarę Bóg poczytuje za sprawiedliwość przed swoim obliczem (Rzym. 3 i 4).

V. O SŁUŻBIE KOŚCIOŁA

Abyśmy tej wiary dostąpili, ustanowiona jest służba nauczania Ewangelii i udzielania sakramentów. Albowiem przez Słowa i sakramenty, jak gdyby przez środki, udzielany jest Duch Święty, wzniecający wiarę, gdzie i kiedy Bóg zechce, w tych, co słuchają Ewangelii. Tak więc nie dla naszych zasług, lecz dla Chrystusa Bóg usprawiedliwia tych, którzy wierzą, iż dla Chrystusa są przyjęci do łaski. Kościoły nasze potępiają anabaptystów i innych, którzy sądzą, że Duch Święty zstępuje na ludzi bez zewnętrznego słowa, przez własne ich przygotowania i uczynki.

VI. O NOWYM POSŁUSZEŃSTWIE

Kościoły nasze uczą też, że wiara taka winna wydawać dobre owoce, że dobre uczynki, nakazane przez Boga, powinno się spełniać ze względu na wolę Bożą, nie zaś dlatego, jakobyśmy się spodziewali zasłużyć nimi na usprawiedliwienie przed Bogiem. Albowiem odpuszczenia grzechów i usprawiedliwienia dostępuje się przez wiarę, jak świadczą słowa Chrystusowe: „Gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: sługami nieużytecznymi jesteśmy”. Tak też uczą starożytni pisarze Kościoła. Ambroży bowiem mówi: „To jest postanowione od Boga, aby każdy, kto wierzy w Chrystusa, był zbawiony bez uczynków, z wiary jedynie, darmo otrzymując odpuszczenie grzechów”.

VII. O KOŚCIELE

Kościoły nasze uczą, że jeden święty Kościół trwać będzie po wszystkie czasy. Kościół zaś jest zgromadzeniem świętych, w którym się wiernie naucza Ewangelii i należycie udziela sakramentów. Dla prawdziwej tedy jedności Kościoła wystarczy zgodność w nauce Ewangelii i udzielaniu sakramentów. Nie jest to konieczne, aby wszędzie były jednakowe tradycje ludzkie albo obrzędy czy ceremonie ustanowione przez ludzi, wedle słów Pawła: „Jedna wiara, jeden chrzest, jeden Bóg i Ojciec wszystkich”.

VIII. CZYM JEST KOŚCIÓŁ?

Chociaż Kościół jest właściwie zgromadzeniem świętych i szczerze wierzących, to jednak ponieważ w tym życiu wielu obłudników i złych ludzi jest pomieszanych z godnymi, przeto można przystępować do sakramentów, których udzielają niegodni, według słów Chrystusowych: „Na mównicy Mojżeszowej zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze” itd. Sakramenty zaś i Słowo są skuteczne ze względu na ustanowienie i nakaz Chrystusowy, choćby ich niegodni udzielali. Kościoły nasze potępiają donatystów i im podobnych, którzy przeczyli temu, że niegodni mogą pełnić służbę w Kościele, i sądzili, że służba niegodnych jest nieużyteczna i nieskuteczna.

IX. O CHRZCIE

Kościoły nasze uczą o chrzcie, że jest konieczny do zbawienia, gdyż przezeń ofiarowana jest łaska Boża, i że należy chrzcić dzieci, które w chrzcie są ofiarowane Bogu i przyjmowane do łaski Bożej. Kościoły nasze potępiają anabaptystów, którzy nie uznają chrztu dzieci i utrzymują, że i bez chrztu dostępują one zbawienia.

X. O WIECZERZY PAŃSKIEJ

Kościoły nasze uczą o Wieczerzy Pańskiej, że ciało i krew Chrystusa są prawdziwie obecne i rozdzielane spożywającym w Wieczerzy Pańskiej; inaczej nauczających odrzucają.

XI. O SPOWIEDZI

Kościoły nasze uczą o spowiedzi, że należy zachować w kościołach rozgrzeszenie prywatne, choć nie jest konieczne wyliczenie podczas spowiedzi wszystkich grzechów, albowiem jest to niemożliwe w świetle Psalmu: „Występki któż zrozumie?”

XII. O POKUCIE

Kościoły nasze uczą o pokucie, że ci, co upadli po chrzcie, mogą dostąpić odpuszczenia grzechów w każdej chwili, gdy się nawrócą, i że Kościół powinien udzielać rozgrzeszenia nawróconym do pokuty. Pokuta zaś składa się właściwie z dwóch części: jedną jest skrucha, czyli bojaźń dręcząca sumienie świadomością grzechu, druga – wiara, która się rodzi z Ewangelii lub rozgrzeszenia i ufa, że grzechy są odpuszczone dla Chrystusa, która sumienie pociesza i uwalnia od bojaźni. Potem nastąpić powinny dobre uczynki, będące owocem pokuty.

Kościoły nasze potępiają anabaptystów, którzy przeczą temu, że ci, co raz dostąpili usprawiedliwienia, mogą postradać Ducha Świętego. Potępiają i tych, co utrzymują, iż niektórzy osiągają w tym życiu taką doskonałość, że nie mogą zgrzeszyć. Potępieni są również nowacjanie, którzy nie chcieli rozgrzeszać upadłych po chrzcie, powracających do pokuty. Odrzuceni są i ci, którzy nie nauczają, iż odpuszczenia grzechów dostępuje się przez wiarę, lecz nakazują nam zasłużyć na łaskę przez własne zadośćuczynienie.

XIII. O PRZYJMOWANIU SAKRAMENTÓW

Kościoły nasze uczą, że sakramenty są ustanowione nie tylko znakami rozpoznawczymi wśród ludzi, lecz raczej znakami i świadectwami woli Bożej wobec nas, aby pokrzepiały i utwierdzały wiarę tych, co przystępują do sakramentów. Dlatego należy przystępować do sakramentów z wiarą, która ufa obietnicom, jakie są przez nie objawiane i zapowiedziane.

XIV. O PORZĄDKU W KOŚCIELE

Kościoły nasze nauczają o porządku w Kościele, że nikt nie powinien w nim nauczać publicznie lub udzielać sakramentów, jeśli nie jest należycie powołany.

XV. O OBYCZAJACH KOŚCIELNYCH

Kościoły nasze uczą o obyczajach kościelnych, że należy utrzymać te spośród nich, które mogą być zachowane bez grzechu i które mogą się przyczynić do utrzymania spokoju i należytego ładu w Kościele, jak pewne święta, uroczystości itp. Należy jednak ludzi napominać, aby tymi rzeczami nie obciążał sumień jak czymś koniecznym do zbawienia. Należy także napominać, że tradycje ludzkie ustanowione dla przejednania Boga, zasłużenia na łaskę i zadośćuczynienia za grzechy sprzeciwiają się Ewangelii i nauce o wierze. Dlatego też ślubowania i tradycje odnoszące się do pokarmów, dni itp. ustanowione dla zasłużenia sobie łaski i zadośćuczynienia za grzechy, są nieużyteczne i sprzeczne z Ewangelią.

XVI. O SPRAWACH PUBLICZNYCH

O sprawach publicznych Kościoły nasze uczą, że prawnie powołane władze publiczne są dobrodziejstwem Bożym i że chrześcijanie mogą sprawować urzędy, wymierzać sprawiedliwość, rozsądzać sprawy na podstawie obowiązujących praw cesarskich i innych oraz wymierzać sprawiedliwe kary, mogą też uczestniczyć w sprawiedliwych wojnach, służyć w wojsku, zawierać umowy cywilne, posiadać własne mienie, składać przysięgi wymagane przez władze, żenić się albo za maż wychodzić.

Kościoły nasze potępiają anabaptystów, którzy zakazują chrześcijanom podejmowania się tych obowiązków obywatelskich. Potępiają też tych, co opierają doskonałość ewangeliczna nie na bojaźni Bożej i wierze, lecz na odsuwaniu się od obowiązków obywatelskich. Ewangelia bowiem uczy nieustannej prawości serca, nie burzy zaś państwa lub rodziny, co więcej, wymaga utrzymania ich, jako instytucji boskich, i pielęgnowania w nich miłości bliźniego. Dlatego chrześcijanie powinni koniecznie być posłuszni swym władcom i prawom, o ile nie nakazują grzeszyć, natenczas bowiem powinni bardziej słuchać Boga niż ludzi. Dzieje Apostolskie 5.

XVII. O PRZYJŚCIU CHRYSTUSA NA SĄD

Kościoły nasze uczą, że przy końcu świata Chrystus się zjawi, by odprawić sąd, i wskrzesi wszystkich zmarłych: pobożnym i wybranym da żywot wieczny i radość wiekuistą, a bezbożników i diabłów potępi, by cierpieli bez końca. Kościoły nasze potępiają anabaptystów, mniemających, iż kary ludzi potępionych i diabłów mają się skończyć w przyszłości. Potępiają też innych, którzy obecnie szerzą poglądy żydowskie, że przed wskrzeszeniem zmarłych pobożni obejma rządy nad światem, zdławiwszy wszędzie bezbożników.

XVIII. O WOLNEJ WOLI

O wolnej woli Kościoły nasze uczą, że wola ludzka ma pewną swobodę w wypełnianiu sprawiedliwości cywilnej i w wyborze tego, co podlega władzy rozumu, wszakże bez Ducha Świętego nie ma mocy wypełniania sprawiedliwości Bożej lub duchowej, jako że „człowiek zmysłowy nie pojmuje tych rzeczy, które są Ducha Bożego”. Albowiem owa sprawiedliwość duchowa rodzi się w sercach, gdy ją Duch Święty pocznie przez Słowo Boże.

Mówi to Augustyn w dziele Hypognosticon, ks. III: „Przyznajemy, że wszyscy ludzie mają wolną wolę, zdolną wprawdzie rozsądzać sprawy rozumem, choć nie taką, aby bez Boga mogli zacząć lub dokonać czegokolwiek, co dotyczy Boga, wystarczającą jednak w sprawach tego żywota, tak dobrych, jak i złych. W dobrych – mówię – czyli pochodzących z dobroci natury, jak chcieć pracować na roli, jeść i pić, mieć przyjaciela, chcieć się przyodziewać, budować dom, żenić się, hodować bydło, uczyć się rzeczy pożytecznych i chcieć czegokolwiek dobrego, co należy do życia doczesnego. To wszystko istnieje nie bez zarządzenia Bożego, owszem, z Boga jest i się poczęło. W złych – mówię – jak chcieć bałwanowi hołdować, chcieć mordować itd.

XIX. O PRZYCZYNIE GRZECHU

Kościoły nasze uczą o przyczynie grzechu, że choć Bóg stwarza i zachowuje przyrodę, to przyczyną grzechu jest wola złych, mianowicie diabła i niepobożnych ludzi. Wola ta, gdy Bóg nie przyjdzie z pomocą, odwraca się od Boga, jak mówi Chrystus w Ewangelii wg Jana, r. 8: (Diabeł), gdy mówi kłamstwo, ze swego własnego mówi.

XX. O WIERZE I O DOBRYCH UCZYNKACH

Naszych (nauczycieli) fałszywie się oskarża, iż zabraniają dobrych uczynków, albowiem ich pisma w przedmiocie dziesięciorga przykazań i na podobne tematy świadczą, że pożytecznie nauczali o wszelkich sposobach życia i obowiązkach, o tym, jaki sposób życia i jakie uczynki przystoją takiemu lub innemu powołaniu, aby się Bogu podobać. Niegdyś kaznodzieje za mało o tym uczyli, kładąc nacisk na takie dziecinne i niepotrzebne rzeczy, jak pewne święta, posty, bractwa, pielgrzymki, kult świętych, różańce, życie zakonne itp.

Przeciwnicy nasi, napominani co do tego, już się oduczyli i owych niepotrzebnych rzeczy nie głoszą tak, jak niegdyś. Poczynają nadto napomykać o wierze, o której niegdyś było nadzwyczaj głucho. Nauczają, że jesteśmy usprawiedliwiani nie tylko przez uczynki, lecz łącza wiarę z uczynkami, i mówią, że usprawiedliwiani jesteśmy przez wiarę i uczynki. Znośniejsza to nauka i może dostarczyć więcej pociechy niż ta którą dawniej głosili. Skoro więc nauka o wierze, która w Kościele winna być naczelna, pozostawała tak długo w zapoznaniu – wszyscy bowiem muszą przyznać, że o usprawiedliwieniu z wiary zachowywano w kazaniach głębokie milczenie, a jedynie naukę o uczynkach głoszą w Kościele – to nasi nauczyciele tak nauczali w kościołach o wierze.

Przede wszystkim, że nasze uczynki nie mogą przebłagać Boga lub zasłużyć na odpuszczenie grzechów i łaskę, lecz dostępujemy tego tylko przez wiarę, gdy wierzymy, że jesteśmy przyjmowani do łaski dla Chrystusa, który jedyny jest ustanowiony pośrednikiem i pojednawcą, przez którego przebłagany jest Ojciec. Kto więc ufa, że wysłuży sobie łaskę uczynkami, ten odrzuca zasługę Chrystusową i łaskę i bez Chrystusa, ludzkimi siłami, szuka drogi do Boga, mimo że sam Chrystus o sobie powiedział: „Jam jest droga i prawda, i żywot”. Owa nauka o wierze omawiana jest wszędzie u Pawła: „Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę; i to nie z was, Boży to dar; nie z uczynków” itd.

Aby zaś nikt nam nie zarzucił, iż wymyśliliśmy nowy wykład słów Pawłowych, wszystko to ma za sobą świadectwa ojców Kościoła. Augustyn bowiem w wielu dziełach broni łaski i usprawiedliwienia przez wiarę przeciwko zasłudze uczynków. Podobnie uczy Ambroży w dziele De vocatione gentium („O powołaniu narodów”) oraz innych. Np. w De vocatione gentium mówi: „Nikłą by miało wartość odkupienie krwią Chrystusową, a przewaga ludzkich uczynków nie mogłaby być zastąpiona miłosierdziem Bożym, gdyby usprawiedliwienie, które się staje przez łaskę, wymagało uprzednich zasług, byłoby bowiem raczej zapłatą za dzieło niż darem szczodrobliwości”.

Choć tedy niedoświadczeni pogardzają ta nauką, to bogobojne i strwożone sumienia doświadczyły, że wiele przynosi pociechy; sumieniom bowiem nie mogą zwrócić spokoju żadne uczynki, lecz tylko wiara, gdy mają pewność, że Bóg jest im zjednany przez Chrystusa, jak uczy Paweł, Rzym. 5: „Usprawiedliwieni tedy z wiary, pokój mamy z Bogiem”. Cała ta nauka odnosi się od owej walki zatrwożonego sumienia i w oderwaniu od niej nie może być zrozumiana.

Dlatego błędnie sadzą o niej niedoświadczeni i niewtajemniczeni, którym się roi, iż sprawiedliwość chrześcijańska jest niczym innym jak sprawiedliwością cywilną lub filozoficzną. Niegdyś dręczono sumienia nauką o uczynkach i nie słyszały pocieszenia z Ewangelii. Niektórych sumienie wygnało na pustkowie, do klasztorów, w nadziei wysłużenia sobie łaski życiem klasztornym. Drudzy wymyślili inne uczynki dla wysłużenia łaski i zadośćuczynienia za grzechy. Dlatego wielka była potrzeba wyłożenia i przypomnienia nauki o wierze w Chrystusa, aby strwożone sumienia nie były pozbawione pociechy, lecz by wiedziały, że przez wiarę w Chrystusa dostąpić można łaski i odpuszczenia grzechów.

Napomina się także ludzi, że użyty tutaj termin „wiara” oznacza tylko wiedzy o wydarzeniach w historii, co jest dostępne także bezbożnikom i diabłu, ale wiarę, która nie tylko wierzy w wydarzenia historii, lecz również w to, co z nich wynika: mianowicie, że przez Chrystusa mamy łaskę, usprawiedliwienie i odpuszczenie grzechów. Kto zatem wie, że ma łaskawość Ojca przez Chrystusa, ten prawdziwie zna Boga, ten wie, że Bóg się troszczy o niego, wzywa Go, ten nie jest bez Boga jak poganie. Diabli bowiem i bezbożnicy nie mogą wierzyć w artykuł wiary o odpuszczeniu grzechów. Przeto nienawidzą Boga jako wroga, nie wzywają Go i nie oczekują odeń niczego dobrego. Także Augustyn napomina czytelników w sprawie terminu „wiara” i uczy, że Pismo święte posługuje się tym terminem nie na określenie wiedzy, jaką mają i bezbożnicy, lecz na oznaczenie ufności, która pociesza i pokrzepia strwożone umysły.

Nasi nauczyciele uczą nadto, że jest rzeczą konieczną spełniać dobre uczynki, nie iżbyśmy się spodziewali zasłużyć nimi łaskę, lecz że taka jest wola Boża. Tylko przez taką wiarę dostępujemy odpuszczenia grzechów i łaski. Ponieważ zaś przez wiarę przyjmujemy Ducha Świętego, przeto też serca są odnawiane i sposobne do spełniania dobrych uczynków. Tak bowiem mówi Ambroży: Wiara jest matką dobrej woli i prawego postępowania. Albowiem bez Ducha Świętego siły ludzkie pełne są bezbożnych skłonności i nazbyt słabe, aby spełniać dobre uczynki przed Bogiem. Oprócz tego są w mocy diabła, który pobudza ludzi różnych grzechów, bezbożnych mniemań i jawnych przestępstw. Jest to widoczne na przykładzie filozofów, którzy usiłowali wieść życie cnotliwe, lecz nie potrafili tego dokazać i skalali się licznymi, jawnymi przestępstwami. Taka jest niemoc człowieka, gdy jest bez prawdziwej wiary i Ducha Świętego, a rządzi się tylko ludzkimi siłami.

Wynika stąd jasno, że tej nauki nie powinno się oskarżać jakoby zakazywała dobrych uczynków, przeciwnie, godna jest pochwały, ponieważ wskazuje, jak możemy spełniać dobre uczynki. Albowiem bez wiary natura ludzka w żaden sposób nie potrafi spełniać uczynków nakazanych w pierwszym i drugim przykazaniu: bez wiary nie wzywa Boga, niczego się od Boga nie spodziewa, nie dźwiga krzyża, lecz szuka ludzkiej pomocy i ludzkiej pomocy ufa. Tak oto gdy nie ma wiary i ufności ku Bogu, panują w sercu wszelkie żądze i ludzkie zamysły. Dlatego i Chrystus rzekł: „Beze mnie nic uczynić nie możecie ” (Jan 15), a Kościół śpiewa: „Bez potęgi Twojej, Panie, nic w człowieku nie ostanie, jeno same zmazy.”

XXI. O ODDAWANIU CZCI ŚWIĘTYM

Kościoły nasze uczą o czci świętych, iż świętych można stawiać jako wzór do naśladowania ich wiary i dobrych uczynków, zależnie od powołania; tak cesarz może naśladować przykład Dawida, prowadząc wojnę dla wypędzenia Turków z ojczyzny, jest bowiem takimże królem.

Atoli Pismo święte nie uczy, abyśmy wzywali świętych lub ubiegali się o ich pomoc, jedynego bowiem Chrystusa stawia przed nami jako pośrednika, przebłaganie, najwyższego kapłana i orędownika. Jego to należy wzywać, bo przyrzekł, że wysłucha modlitw naszych; taka cześć najbardziej mu się podoba, zwłaszcza gdy się Go wzywa we wszelkiej niedoli: „Jeśliby kto zgrzeszył, mamy orędownika u Boga”… itd. I Jan 2.

ZAKOŃCZENIE CZĘŚCI PIERWSZEJ

Oto niemal cała nasza nauka, z której widać, że nie ma w niej nic, co by się nie zgadzało z Pismem lub z Kościołem powszechnym, albo z Kościołem rzymskim, jak dalece jest nam znana z pisarzy. Skoro więc tak się rzeczy maja, zbyt surowo osądzają nas ci, którzy się domagają, aby naszych uznano za heretyków. Całe nieporozumienie dotyczy tylko pewnych nielicznych nadużyć, które się wkradły do Kościoła bez autorytatywnych podstaw. A gdyby nawet w tym przedmiocie były niejakie rozbieżności, to przecież biskupom przystoi taka łagodność, aby mając na względzie wyznanie, które właśnie przedkładamy, cierpliwie naszych znosili.

Albowiem nawet normy kanoniczne nie są tak surowe, aby wymagać wszędzie jednakowych obrzędów, które też nigdy nie były jednakowe we wszystkich kościołach. Zresztą większość dawnych obrzędów sumiennie zachowujemy. Jest bowiem oszczerstwem, jakoby w naszych kościołach zostały zniesione wszelkie obrzędy i wszelkie dawne ustanowienia. Słusznie jednak narzekano jawnie, iż z powszednimi obrzędami związane są pewne nadużycia. Dlatego to, czego nie można było zachować z czystym sumieniem zostało częściowo naprawione.

ARTYKUŁY, W KTÓRYCH SIĘ ROZPATRUJE ZNIESIONE NADUŻYCIA

Skoro się nasze Kościoły nie różnią od Kościoła powszechnego w żadnym artykule wiary, lecz tylko pomijają pewne nadużycia, które są nowe i zostały wskutek zepsucia czasów przyjęte wbrew intencjom norm kanonicznych, prosimy, aby Jego Cesarska Mość łaskawie zechciał wysłuchać, co zostało zmienione i jakie były przyczyny zmian, aby ludzie nie byli zmuszeni zachowywać tych nadużyć wbrew sumieniu.

Niechaj też Jego Cesarska Mość nie daje wiary tym, którzy rozsiewają wśród ludu osobliwe oszczerstwa, by wzniecić nienawiść ludzi do nas. Rozdrażniając w ten sposób umysły dobrych ludzi dali najpierw powód do tego sporu, a teraz w takiż sposób usiłują powiększyć niezgodę. Jego Cesarska Mość bez wątpienia stwierdzi, że ujęcie naszej nauki i formy obrzędów łatwiej przyjąć, niżby to wynikało z relacji owych niegodnych i nieżyczliwy ludzi. Ponadto nie można szukać prawdy w opiniach pospólstwa i oskarżeniach nieprzyjaciół. Łatwo zaś przyznać, że nic się bardziej nie przyczynia do utrzymania powagi obrzędów i należytej pobożności wśród ludu, jak godne odprawianie obrzędów kościelnych.

XXII. O OBU POSTACIACH

Osobom świeckim udziela się obu postaci sakramentu Wieczerzy Pańskiej, ten bowiem zwyczaj oparty jest na przykazaniu Pana: „Pijcie z niego wszyscy” (Mat. 26). Tu Chrystus wyraźnie rozkazał co do kielicha, aby zeń pili wszyscy. Ażeby nikt nie mógł wykrętnie wywodzić, że to się tyczy tylko kapłanów, Paweł, pisząc do Koryntian, przytacza przykład, z którego widać, że całe zgromadzenie przyjmowało obie postacie. Zwyczaj ten długo przetrwał w Kościele i nie wiadomo, kiedy i za czyją sprawą został po raz pierwszy zmieniony, aczkolwiek kardynał Cusanus nadmienia, kiedy uznano ów nowy zwyczaj.

Cyprian w kilku miejscach poświadcza, że ludowi podaje się krew Pańską. Poświadcza to także Hieronim, który mówi: Kapłani posługują przy eucharystii i rozdzielają ludowi krew Chrystusową. Nawet papież Gelazjusz nakazuje, by nie dzielono sakramentu (Disi. 2 de consecratione, c, Comperimus). Zwyczaj odmienny jest całkiem niedawny. Wszakże pewne jest, że zwyczaj wprowadzony wbrew nakazom Bożym nie powinien być uznany, jak mówią kanony: Disi. 8, c, Veritatie, i następne. Zwyczaj ten przyjęto zaiste nie tylko wbrew Pismu świętemu, lecz także wbrew starożytnym kanonom i praktykom Kościoła: Dlatego tych, którzy wolą przyjmować obie postacie sakramentu, nie należy zniewalać, aby z obrazą sumienia czynili inaczej. A ponieważ dzielenie sakramentu nie zgadza się z ustanowieniem Chrystusowym, zaniechano u nas procesji, jaka była dotąd w zwyczaju.

XXIII. O MAŁŻEŃSTWIE KAPŁANÓW

Powszechnie narzekano na nieobyczajne postępki niepowściągliwych kapłanów. Z tej też przyczyny papież Pius miał rzec – jak pisze Platina – iż były pewne powody, dla których kapłanom zakazano się żenić, lecz że są daleko ważniejsze powody, dla których należałoby znów na to pozwolić.

Ponieważ tedy nasi kapłani chcieli uniknąć publicznego zgorszenia, przeto żenili się i nauczali, że wolno im zawierać małżeństwa. Przede wszystkim według Pawła, który mówi: „Ze względu na niebezpieczeństwo wszeteczeństwa niechaj każdy ma swoją żonę”, oraz: „Lepiej jest wstąpić w stan małżeński niźli gorzeć”. Po wtóre, Chrystus mówi: „Nie wszyscy pojmują to słowo” – przez co naucza, że nie wszyscy ludzie są zdolni do życia w celibacie. Bóg bowiem stworzył ludzi, aby się rozmnażali (Genesis, 1).

Nie leży też w mocy ludzkiej zmienić swej istoty bez szczególnego daru i działania Bożego. Przeto ci, którzy nie są zdolni do życia w celibacie, powinni zawierać małżeństwa, albowiem postanowienia Bożego i porządku Bożego nie może zmienić żadne prawo ludzkie i żadne ślubowanie. Dlatego naucza się u nas, iż kapłani mogą pojmować małżonki.

Wiadomo też, iż w starożytnym Kościele kapłani byli żonaci, Paweł bowiem mówi, że biskupem powinno się wybierać tego, kto jest żonaty. W Niemczech zaś po raz pierwszy przed czterystu laty narzucono kapłanom celibat przemocą, przy czym okazali taki opór, że arcybiskup Moguncji, który miał właśnie ogłosić edykt papieża w tej sprawie, omal nie zginął w tumulcie, jaki wszczął się wśród rozgniewanych kapłanów. Sprawę załatwiono w tak nieludzki sposób, że nie tylko zabroniono zawierania małżeństw w przyszłości, lecz także rozrywano już istniejące, wbrew wszelkim prawom boskim i ludzkim, także wbrew samym kanonom, wydanym nie tylko przez papieży, ale i sławniejsze synody.

Że zaś natura ludzka słabieje w miarę starzenia się świata, należy baczyć, aby się w Niemczech nie szerzyło więcej występków. Nadto Bóg ustanowił małżeństwo, aby było lekarstwem na ludzkie słabości. Nawet kanony mówią, że dawna surowość należy w przyszłych czasach złagodzić ze względu na ludzką słabość; byłoby to pożądane także w tej sprawie. Wydaje się, że wkrótce zabraknie kościołom pasterzy, jeśli im się nadal będzie zabraniało małżeństwa.

Chociaż więc istnieje nakaz Boży, choć znany jest zwyczaj Kościoła, choć nieczyste życie w celibacie jest przyczyną wielu gorszących zjawisk, cudzołóstwa i innych występków, zasługujących, by je skarciła sprawiedliwa władza, to jednak – o dziwo – przeciwko niczemu nie występuje się z taka surowością, jak przeciw małżeństwu kapłanów. Bóg nakazał, by szanowano małżeństwo, we wszystkich dobrze urządzonych państwach, nawet u pogan, prawa otaczały małżeństwo wielkim szacunkiem, a oto teraz nawet kapłanów karze się na gardle wbrew postanowieniom kanonów i to nie z innego powodu, jak za małżeństwo.

Paweł nazywa naukę zabraniającą małżeństwa nauka diabelską (11 Tym.4). Łatwo to pojąć obecnie, gdy zakaz małżeństwa obwarowany jest takimi karami. Jak więc nakazu Bożego nie może znieść żadne prawo ludzkie, tak też nie może znieść nakazu Bożego żadne ślubowanie. Toteż Cyprian radzi, aby kobiety, które nie zachowują przyrzeczonej czystości, wychodziły za maż. Oto jego słowa w I Księdze Listów, List XI: „Jeśli więc nie chcą lub nie mogą wytrwać, lepiej, żeby za mąż wyszły, niżby popaść miały w ogień przez swe rozkosze; w każdym razie niech nie gorszą braci i sióstr.” Nawet kanony okazują niejaką wyrozumiałość tym, co złożyli śluby, zanim osiągnęli właściwy wiek, jak to pospolicie było w zwyczaju niemal do tej pory.

XXIV. O MSZY

Fałszywie się oskarża nasze Kościoły, jakoby one mszę zniosły, zachowano ja bowiem i odprawia się ja u nas z najwyższa czcią. Zachowuje się niemal wszystkie zwyczajowe obrzędy, z tym że do śpiewów łacińskich tu i ówdzie przydano niemieckie, a to dla nauczania ludu.

Głównym bowiem zadaniem obrzędów jest pouczanie nieuświadomionych. Także Paweł nakazywał posługiwać się w kościele językiem zrozumiałym dla ludu. Lud przywykł, aby ci, co są przygotowani, wspólnie przystępowali do sakramentu; podnosi to bogobojność i powagę publicznych obrzędów, nikogo się bowiem do nich nie dopuszcza, jeśli nie był uprzednio wyspowiadany i wysłuchany. Przypomina się także ludziom o godności i sposobie używania sakramentu, o tym, jak wielką przynosi pociechę strwożonym sumieniom, o tym, by się uczyli ufać Bogu, oczekiwać od Boga wszystkiego, co dobre, i aby o to prosili.

Takie nabożeństwo podoba się Bogu, takie przyjmowanie sakramentu podsyca pobożność. Tak więc nie wydaje się, aby u naszych przeciwników odprawiano mszę bardziej bogobojnie niż u nas. Wiadomo wszak, iż dobrzy ludzie już od dawna srodze utyskiwali publicznie, że msze bezcześci się haniebnie, ciągnąc z nich zyski. Nie jest też tajne, jak bardzo się rozpowszechniło nadużycie po wszystkich kościołach, w których msze bywają odprawiane tylko dla zysku albo dla zapłaty, i w jak wielu są odprawiane wbrew zakazom kanonów. Paweł zaś srodze grozi tym, którzy się niegodnie obchodzą z eucharystią, mówiąc: Ktokolwiek by jadł chleb i pił z kielicha Pańskiego niegodnie, winien będzie ciała i krwi Pańskiej.

Dlatego, ponieważ ostrzega się u nas kapłanów przed tym grzechem, zaniechano u nas mszy prywatnych, bo prawie wszystkie msze prywatne odprawiano nie dla czego innego, jak dla zysku. Nie byli tych nadużyć nieświadomi i biskupi; gdyby je byli w porę naprawili, mniejszy by teraz był rozdźwięk. Przez ich nierzetelność wkradło się do Kościoła wiele występków. Teraz, gdy już za późno, jęli biadać nad niedolą Kościoła, choć zamieszanie wynikło nie z czego innego, jak z owych nadużyć, które się stały tak jawne, że nie można ich było dłużej znosić.

Ujawniło się wiele różnic w poglądach na mszę, na sakrament. Być może, świat ponosi karę za tak długo trwające bezczeszczenie mszy, jakie przez tyle wieków tolerowali w kościołach ci, którzy mogli i powinni byli naprawić zło. Napisano bowiem w dziesięciorgu przykazaniach: Pan nie zostawi bez kary tego, który imię Jego nadaremno bierze. Wydaje się, że od początku świata żadna rzecz boska nie była tak nadużywana dla zysku, jak msza. Pojawił się też pogląd, który powiększył liczbę mszy prywatnych w nieskończoność, mianowicie, że Chrystus męką swoją dał zadośćuczynienie za grzech pierworodny i ustanowił mszę, w której ma być składana ofiara za codzienne grzechy śmiertelne i powszednie.

Stąd się wywodzi powszechny pogląd, jakoby msza gładziła grzechy żywych i umarłych przez sama czynność odprawiania jej (ex opere operato). Tu biorą początek dysputy o tym, czy jedna msza odprawiona za wielu warta jest tyle, co poszczególne msze odprawione za jednostki. Dysputa zrodziła ową nieskończoną mnogość mszy. Co się tyczy tych poglądów, zwrócili nasi uwagę, że się one nie zgadzają z Pismem świętym i że ujmują chwały męce Chrystusa. Albowiem męka Chrystusowa była ofiarą i zadośćuczynieniem nie tylko za grzech pierworodny, lecz takie za wszelkie inne grzechy, jak napisano w Liście do Hebrajczyków: „Jesteśmy uświęceni przez ofiarowanie ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze”, oraz: „Albowiem jedną ofiarą uczynił na zawsze doskonałymi tych, którzy są uświęceni”.

Pismo święte uczy też, żeśmy usprawiedliwiani przed Bogiem przez wiarę w Chrystusa. Przeto jeśliby msza gładziła grzechy żywych i umarłych przez samą czynność jej odprawiania (ex opere operato), to usprawiedliwienie pochodziłoby z czynności mszalnych, a nie z wiary, czego nie pozwala przyjąć Pismo Św. Lecz skoro Chrystus nakazuje czynić to na swą pamiątkę, to msza jest ustanowiona, aby wiara tych, którzy przyjmują sakrament, przypominała im, jakich dobrodziejstw dostępują przez Chrystusa, oraz by budowała i pocieszała strwożone sumienie. Albowiem wspominać Chrystusa, znaczy wspominać Jego dobrodziejstwa i doświadczyć, że są nam rzeczywiście udzielane.

Nie wystarczy też przypominać sobie faktów historycznych, gdyż te fakty również Żydzi i bezbożnicy mogą wspominać. Dlatego mszę należy odprawiać po to, aby udzielać sakramentu tym, którzy potrzebują pociechy, jak mówi Ambroży: „Ponieważ zawsze grzeszę, powinienem zawsze przyjmować lekarstwo”. Skoro tedy msza jest takim udzielaniem sakramentu, odprawia się u nas jedną wspólną mszę w każde święto, a nadto w inne dni, jeśli kto pragnie przystąpić do sakramentu, podaje się go tym, którzy o to proszą. Zwyczaj ten wcale nie jest nowy w Kościele, albowiem starożytni do czasów Grzegorza nie wzmiankują o mszach prywatnych, wiele natomiast mówią o mszach ogólnych.

Chryzostom mówi: „Kapłan codziennie stoi u ołtarza i jednych zachęca do Komunii, a innych powstrzymuje”. Ze starożytnych kanonów wynika, że mszę odprawiał ten lub ów, pozostali prezbiterowie i diakoni przyjmowali od niego ciało Pańskie. Tak bowiem brzmią słowa kanonu nicejskiego: „Niechaj diakoni przyjmują Komunię św. po prezbiterach, wedle porządku, od biskupa lub prezbitera”. Paweł zaś co do Komunii nakazuje, aby jedni oczekiwali drugich, iżby przyjmowano ją wspólnie.

Skoro więc za naszą mszą przemawia przykład Kościoła, Pisma świętego i ojców Kościoła, ufamy, że nie będzie jej można odmówić uznania, zwłaszcza, że publiczne obrzędy po większej części zachowane podobne są do dotychczasowych. Tylko liczba mszy jest różna, ale z uwagi na wielkie i jawne nadużycia umiarkowanie będzie z pewnością pożyteczne. Wszak niegdyś nawet w najbardziej uczęszczanych kościołach nie wszędzie odprawiano mszę codziennie, jak poświadcza „Historia Tripartita”, ks. 9: „W Aleksandrii przeciwnie: w środę i piątek czyta się Pismo Święte, a doktorzy je objaśniają, i wszystko się czyni oprócz uroczystego obchodu Ofiary.

XXV. O SPOWIEDZI

W kościołach naszych nie zniesiono spowiedzi, nie zwykliśmy bowiem nikomu udzielać ciała Pańskiego bez uprzedniego wyspowiadania i rozgrzeszenia. I najskrupulatniej poucza się lud o wierze w rozgrzeszenie, co dotychczas głębokim pomijano milczeniem. Naucza się ludzi najwyższego szacunku dla rozgrzeszenia, które jest głosem Bożym i jest zwiastowane z nakazu Bożego. Poważa się władzę kluczy i przypomina, jak wielką pociechę przynosi strwożonym sumieniom. Przypomina się, że Bóg żąda wiary, abyśmy takiemu rozgrzeszeniu wierzyli jako głosowi rozbrzmiewającemu z niebios, i że wiara ta prawdziwie sprawia i otrzymuje odpuszczenie grzechów.

Niegdyś niepomiernie wychwalano zadośćuczynienie, natomiast o wierze, o zasłudze Chrystusa i o usprawiedliwieniu z wiary w ogóle nie wspominano. Kościoły nasze są pod tym względem nienaganne, bo nawet nasi przeciwnicy muszą przyznać, że naukę o pokucie najskrupulatniej omawiamy i objaśniamy. Atoli kościoły nasze uczą o spowiedzi, że wyliczanie występków nie jest konieczne i że nie należy obciążać sumień troską o wyliczenie wszystkich występków, ponieważ nie jest rzeczą możliwą wymienić wszystkie występki, jak świadczy Psalm: „Uchybienia – któż znać może?” – oraz Jeremiasz: „Przewrotne i niezbadane serce ludzkie”. Gdyby więc odpuszczane były tylko te grzechy, które się wyszczególnia, nigdy by sumienia nie mogły zaznać spokoju, wielu bowiem grzechów ani pojąć nie można, ani spamiętać.

Starożytni pisarze Kościoła także poświadczają, że owo wyliczanie nie jest konieczne, albowiem w dekretaliach przytoczono Chryzostoma, który tak mówi: Nie mówię ci, abyś publicznie występował lub obwiniał się przed innymi, lecz chcę, byś był posłuszny prorokowi, mówiącemu: „Wyjaw swą drogę przed Bogiem”. Przeto w modlitwie wyznaj swe grzechy Bogu, sędziemu prawdziwemu. Zdaj sprawę ze swych występków nie językiem, lecz według pamięci twego sumienia. Także i glosa w dziele „O pokucie”, Disi. 5, w rozdziale „Considerat”, potwierdza, że spowiedź pochodzi z ludzkiego ustanowienia. Jednakże spowiedź zachowano u nas, mając na względzie wszelakie dobrodziejstwa rozgrzeszenia oraz inne korzyści dla sumień.

XXVI. O ROZRÓŻNIANIU POKARMÓW

Powszechne było przekonanie, i to nie tylko wśród ludu, lecz i wśród nauczających w kościołach, że czynienie różnic między pokarmami i podobne tradycje ludzkie należą do uczynków pożytecznych dla wysłużenia sobie łaski i zadośćuczynienia za grzechy. A że takie było powszechne mniemanie, wynika z tego, iż codziennie ustanawiano nowe ceremonie, nowe zwyczaje, nowe święta, nowe posty, a ludzie uczeni żądali w kościołach tych uczynków jako nabożeństwa koniecznego dla zasłużenia na łaskę i srodze niepokoili sumienia, jeśli coś z tego pominięto.

Te przekonania odnośnie tradycji wyrządziły w Kościele wiele szkód. Po pierwsze, odeszła w cień nauka o łasce i usprawiedliwieniu z wiary, która jest główną częścią Ewangelii i która powinna zajmować w Kościele miejsce naczelne i najpocześniejsze, aby należycie poznano zasługę Chrystusa i aby wiarę ufającą w odpuszczę nie grzechów dla Chrystusa stawiano ponad uczynki i wszelkie inne formy pobożności. Dlatego też Paweł kładzie na to największy nacisk, znosząc prawa i tradycje ludzkie, aby pokazać, iż sprawiedliwość chrześcijańska jest czymś innym niż tego rodzaju uczynki, mianowicie, że jest wiarą, która ufa, że dla Chrystusa jesteśmy przyjmowani do łaski.

Ale tę naukę Pawłową prawie zupełnie przytłumiono owymi tradycjami, które zrodziły przekonanie, że na łaskę i usprawiedliwienie należy zasłużyć różnym traktowaniem pokarmów i podobnymi aktami pobożności. Mówiąc o pokucie, nie czyniono żadnej wzmianki o wierze, zalecano jedynie owe akty zadośćuczynienia, uważając, że tylko one składają się na całą pokutę.

Po drugie, owe tradycje usuwały w cień przykazania Boże, bo tradycje te przedkładano nad przykazania Boże. Sądzono, że chrześcijaństwo polega całkowicie na zachowywaniu pewnych świąt, obrzędów, postów i szat. Tym praktykom nadano najczcigodniejsze nazwy, jak: życie duchowe, lub: życie doskonałe. Jednocześnie zaś nie szanowano nakazów Bożych co do różnych powołań, np. iż ojciec rodziny ma wychowywać dzieci, matka – wydawać je na świat, książę – kierować sprawami publicznymi. Uznano to za sprawy tego świata i niedoskonałe, o wiele niżej stojące od owych prześwietnych praktyk. Ten błąd srodze dręczył sumienia pobożnych, którzy się trapili, że obrali żywot niedoskonały w małżeństwie, na urzędzie lub na innym stanowisku publicznym; podziwiali mnichów i im podobnych, błędnie mniemając, że praktyki tamtych Bóg przyjmuje łaskawiej.

Po trzecie, tradycje narażały sumienia na wielkie niebezpieczeństwa, ponieważ było rzeczą niemożliwą przestrzegać wszystkich tradycji, a przecież ludzie uznawali te praktyki za niezbędne akty pobożności. Gerson pisze, że wielu popadło w rozpacz, niektórzy nawet targali się na swe życie, nie czując się na siłach czynić zadość tradycjom, a nie słysząc żadnego pocieszającego słowa o usprawiedliwieniu z wiary i o łasce.

Widzimy teologów, jak zbierają tradycje i poszukują rozsądnych dróg wypełniania przepisów, by ulżyć sumieniom; czynią to jednak niezbyt udatnie, bo niekiedy nakładają sumieniom jeszcze gorsze więzy. Szkoły i zgromadzenia były tak zajęte zbieraniem tradycji, że nie miały czasu zajmować się Pismem Świętym i poszukiwać pożyteczniejszej nauki o wierze, o krzyżu, o nadziei, o doniosłości spraw obywatelskich, o pocieszeniu sumień w ciężkich pokusach. Dlatego Gerson i niektórzy inni teologowie bardzo się uskarżają, że tak są uwikłani w owe spory o tradycje, iż nie mogą się zwrócić ku naukom godniejszym.

Także Augustyn zabrania obciążać sumienia takimi praktykami i mądrze napomina Januariusza, by je uważał za rzeczy obojętne, jak się wyraża. Dlatego nasi nauczyciele nie powinni uchodzić za takich, którzy przeciw tym rzeczom wystąpili bez zastanowienia lub – z nienawiści do biskupów, jak niektórzy podejrzewają. Wielka była potrzeba ostrzeżenia Kościołów o tych błędach, zrodzonych ze źle pojętych tradycji. Ewangelia bowiem zniewala nas, abyśmy gorliwie głosili w kościołach naukę o łasce i usprawiedliwieniu z wiary. Nauki tej nie można zaś pojąć, jeśli ludzie mniemać będą, że na łaskę zasłużyć można praktykami z własnego wyboru.

Tak też nasi nauczyciele uczyli, że przestrzeganiem tradycji ludzkich nie możemy zasłużyć na łaskę lub zadośćuczynić za grzechy. Dlatego nie należy sądzić, iż takie praktyki są niezbędnymi aktami pobożności. Poparli to oni świadectwami z Pisma Świętego. W Ewangelii według Mateusza r.15 Chrystus uniewinnia apostołów, którzy się nie stosowali do zwyczajów związanych z tradycją, dotyczących rzeczy mniejszej wagi, bo przepisów o ablucjach. Mówi: „Daremnie mi jednak cześć oddają, głosząc nauki, które są nakazami ludzkimi”. Nie wymaga wiec nieużytecznych pobożnych praktyk. Nieco dalej dodaje: „Nie to, co wchodzi do ust, kala człowieka”.

Podobnie w Liście do Rzymian r.14: „Królestwo Boże to nie pokarm i napój”; a w Liście do Kolosan: „Niechże was tedy nikt nie sądzi z powodu świata”; oraz: „jeśli tedy z Chrystusem umarliście dla żywiołów świata, to dlaczego poddajecie się takim zakazom, jakbyście w świecie żyli: nie dotykaj, nie kosztuj, nie ruszaj?” W Dziejach Apostolskich ap. Piotr mówi: „Przeto teraz, dlaczego wyzywacie Boga, wkładając na kark uczniów jarzmo, którego ani ojcowie nasi, ani my nie mogliśmy unieść? Wierzymy przecie, że zbawieni będziemy przez łaskę Pana Jezusa, tak samo jak i oni”. Piotr zabrania tu obciążać sumienia mnóstwem obrzędów zarówno Mojżeszowych, jak i innych, a w pierwszym Liście do Tymoteusza r. 4 zakazy odnoszące się do pokarmów nazwano nauka diabelską, bo sprzeczne jest z Ewangelią ustanawianie lub spełnianie takich uczynków, aby przez nie zasłużyć na łaskę, jak gdyby chrześcijaństwo nie mogło istnieć bez takich aktów pobożności.

Tu przeciwnicy zarzucają nam, że nasi nauczyciele znoszą karność i umartwianie ciał, jak Jowinian. Wszakże w pismach naszych nauczycieli znajdujemy coś innego, zawsze bowiem nauczali o krzyżu, że chrześcijanie winni znosić cierpienia. Umartwianie jest wtedy prawdziwe, szczere i nie udawane, gdy doświadczamy różnych ucisków i jesteśmy krzyżowani z Chrystusem.

Ponadto nasi nauczyciele uczą, że każdy chrześcijanin powinien się tak pilnować i trzymać w karbach przy pomocy karności cielesnej lub ćwiczeń cielesnych oraz pracy, aby dostatek lub próżność nie wiodły go do grzechu, wszakże nie po to, by takimi ćwiczeniami zasłużyć na odpuszczenie grzechów lub dać za nie zadośćuczynienie. Taką karność cielesną należy stale gorliwie utrzymywać, a nie tylko w ciągu kilku dni, i to wyznaczonych Chrystus bowiem przykazał: „Baczcie na siebie, aby serca wasze nie były ociężałe wskutek opilstwa”. Dalej: „Ale ten ród (demonów) nie wychodzi inaczej, jak tylko przez modlitwę i post.” A Paweł mówi: „Umartwiam ciało moje i ujarzmiam”.

Wynika stąd jasno, że umartwia swe ciało nie po to, aby przez tę karność wysłużyć odpuszczenie grzechów, lecz aby utrzymać ciało w gotowości i zdatności do rzeczy duchowych i do wypełniania obowiązków swego powołania. Nie potępiamy więc samych postów, lecz tradycje, które stwarzają niebezpieczeństwo dla sumień, wyznaczając pewne dni, pewne pokarmy, jak gdyby były niezbędnymi aktami pobożności. Wszakże zachowuje się u nas wiele tradycji, które się przyczyniają do utrzymania ładu w Kościele, jak porządek lekcji mszalnych, świąt itp. Jednocześnie jednak napomina się ludzi, że takie praktyki nie usprawiedliwiają przed Bogiem i że w takich rzeczach nie popełnia się grzechu, jeśli się je pomija bez zgorszenia.

Taka wolność w obrzędach ludzkich znana była ojcom Kościoła. Na Wschodzie bowiem obchodzi się Wielkanoc w innym czasie niż w Rzymie, a gdy z powodu tej rozbieżności Rzymianie oskarżyli Kościół Wschodni o schizmę, inni napomnieli ich, że takie zwyczaje nie muszą być wszędzie jednakie. Ireneusz mówi: „Niezgodność co do postów nie rozbija jedności wiary.” Także papież Grzegorz wykazuje, że taka rozbieżność nie narusza jedności Kościoła: Disinct. 12. A zaś w ks. 9 dzieła „Historia Tripartita” zebrano przykłady różnic w obrzędach i przytoczono te słowa: „Intencja apostołów było nie ustanawianie dni świątecznych, lecz głoszenie dobrego współżycia ludzi ze sobą i pobożności”.

XXVII. O ŚLUBACH ZAKONNYCH

To, czego się u nas naucza o ślubach zakonnych, lepiej się pojmie, gdy się przypomni, jaki był stan klasztorów i jak wiele rzeczy wbrew kanonom działo się codziennie w tychże klasztorach. W czasach Augustyna zakony były wolnymi bractwami. Później, gdy karność się rozluźniła, dodano ślubowania, żeby po jej przywróceniu była taka, jak w przemyślnie urządzonym więzieniu. Stopniowo dodawano też do ślubowań wiele innych praktyk, a więzy te, wbrew kanonom, nakładano wielu, zanim osiągnęli właściwy wiek.

Wielu wstępowało na tę drogę życia przez nieświadomość, bo chociaż nie brakło im lat, to jednak nie byli zdolni ocenić swych sił. Będąc tak usidleni, zniewoleni byli pozostać, choć niektórych można było uwolnić na podstawie kanonów. A w klasztorach żeńskich działo się to częściej niż u mnichów, choć płci słabszej należała się większa wyrozumiałość. Ta surowość od dawna się nie podobała wielu dobrym ludziom, którzy widzieli, jak dziewczęta i chłopców wtrąca się do klasztorów, aby zapewnić im utrzymanie, widzieli nieszczęsne następstwa takich pomysłów, widzieli zgorszenia, jakie stąd wynikły, i jakie jarzma nakładano sumieniom. Ubolewali oni, że w tak doniosłej sprawie zupełnie się zaniedbuje i lekceważy powagę kanonów.

Do tych błędów dodano jeszcze taki pogląd na śluby zakonne, który się od dawna nie podobał tym mnichom, którzy mieli choć trochę rozsądku. Głoszono bowiem, że ślubowania dorównują chrztowi; nauczano, że ten rodzaj życia wysługuje odpuszczenie grzechów i usprawiedliwienie przed Bogiem. Dodawano jeszcze, że w życiu zakonnym można nie tylko wysłużyć usprawiedliwienie przed Bogiem, lecz wypełniać oprócz przykazań Bożych także rady ewangeliczne. Przekonywano więc ludzi, że stan zakonny jest dalece doskonalszy od chrztu, że w życiu zakonnym można wysłużyć więcej łaski niż na urzędzie publicznym, duszpasterskim i tym podobnych, które wypełniają swe powołanie według przykazań Bożych, ale bez wymyślnych form pobożności. Niczemu, co tu powiedziano, nie można zaprzeczyć, ponieważ wynika to z mnisich ksiąg.

Cóż się jeszcze działo w klasztorach? Niegdyś były szkołami, w których uczono Pisma św. i innych przedmiotów pożytecznych dla Kościoła, tam też poszukiwano duszpasterzy i biskupów; teraz rzeczy się mają całkiem inaczej i nie ma potrzeby przytaczać tu tego co jest powszechnie znane. Niegdyś ludzie zbierali się tam dla nauki; teraz roszczą sobie, że ten rodzaj życia ustanowiony jest dla wysłużenia łaski i usprawiedliwienia, a nadto głoszą, że jest stanem doskonałym, i przekładają go nad wszystkie inne rodzaje życia ustanowione przez Boga. Przytaczamy to wszystko – bez jakiegokolwiek uprzedzenia i bez przesady – aby lepiej można pojąć naukę naszych nauczycieli w tej materii.

Po pierwsze, o wstępujących w związki małżeńskie nasi nauczyciele uczą, że każdemu, kto nie jest zdatny do życia w celibacie, wolno wstąpić w stan małżeński, gdyż ślubowania nie mogą znieść postanowienia i nakazu Bożego. Taki zaś jest nakaz Boży: „Jednak ze względu na niebezpieczeństwo wszeteczeństwa, niechaj każdy ma swoją żonę”. Jednak nie tylko sam nakaz, lecz również stworzenie i ustanowienie Boże nakłaniają do małżeństwa tych, którzy nie są spod nich wyjęci szczególnym zrządzeniem Bożym, a to według Genesis, 2: „Niedobrze być człowiekowi samemu”. Nie grzeszą więc ci, co są posłuszni temu nakazowi i ustanowieniu Bożemu.

Jakiż zarzut można wysunąć przeciwko temu. Niech ktoś, ile chce, wyolbrzymia zobowiązania wynikające ze ślubowania, to przecież nie zdoła sprawić, by ślubowanie znosiło nakaz Boży. Kanony uczą, iż każde ślubowanie winno być złożone z zastrzeżeniem uprawnień przełożonego, jakże daleko mniejsze znaczenie mają ślubowania przeciwne nakazom Bożym.

Gdyby zobowiązań wynikających ze ślubowań nie można było uchylić bez względu na powód, nie mogliby od nich uwalniać nawet papieże. Nie godzi się bowiem, aby człowiek unieważniał zobowiązania, które wynikają wprost z prawa Bożego. Atoli papieże rozumnie osadzili, że w tych sprawach należy postępować z umiarkowaniem, dlatego czytamy o częstych zwolnieniach od ślubowań. Znany jest przypadek króla Aragonii, odwołanego z klasztoru, a nie brak też przykładów z naszych czasów.

Następnie, dlaczego nasi przeciwnicy wyolbrzymiają moc obowiązującą i skutki ślubowań, a jednocześnie nic nie mówią o samej ich istocie, że powinny dotyczyć rzeczy możliwych, że powinny być dobrowolne, czynione chętnie i po należytej rozwadze. Nie jest tajemnicą, do jakiego stopnia stała czystość znajduje się we władzy człowieka. A jak wielu jest tych, co chętnie i z rozwaga składają ślubowania. Dziewczęta i chłopców nakłania się do ślubowań, zanim się mogą w tym rozeznać, a czasem nawet do tego ich się zmusza.

Nie jest więc słuszne spierać się z nami o ślubowania tak uporczywie, skoro wszyscy przyznają, że jest to wbrew istocie ślubowań, gdy nie są złożone z własnej woli i z rozwagą. Wiele kanonów unieważnia ślubowania złożone przed piętnastym rokiem życia, ponieważ nie wydaje się, aby przed osiągnięciem tego wieku można było stanowić o całym przyszłym życiu. Jeden z kanonów, mając na względzie ludzka słabość, dodaje kilka lat i zabrania składać śluby przed osiemnastym rokiem życia. Którego z tych kanonów mamy się trzymać? Większość ma usprawiedliwienie na to, że opuszcza klasztory, w tym, iż najliczniejsi składali ślubowanie przed dojściem do tych lat.

Na koniec, choć złamanie ślubów zakonnych można skarcić, nie wydaje się jednak, aby następnie konieczne było rozwiązanie małżeństw tych osób. Augustyn bowiem przeczy temu, że należy je rozwiązywać (27., quaest. l, cap. Nuptiarum), a przecież wielka to powaga, mimo że później niektórzy sądzili inaczej o tej sprawie. Chociaż więc się wydaje, że przykazanie Boże co do małżeństwa wielu uwalnia od ślubów zakonnych, to jednak nasi nauczyciele przytaczają jeszcze inny wzgląd, dla którego śluby zakonne są nieważne, mianowicie, że bezbożna jest wszelka służba Boża, którą bez nakazu Bożego ludzie ustanowili i wybrali, aby zasłużyć na usprawiedliwienie i łaskę. Mówi bowiem Chrystus: „Daremnie mi jednak cześć oddają, głosząc nauki, które są nakazami ludzkimi”.

Także Paweł uczy wszędzie, że nie należy szukać usprawiedliwienia w praktykach i nabożeństwach wymyślonych przez ludzi, lecz że wierzący osiągają je przez wiarę, iż Bóg przyjmuje ich do łaski dla Chrystusa. Wiadomo też, że mnisi uczyli, jakoby ich praktyki religijne były zadośćuczynieniem za grzechy, wysługiwały łaskę i usprawiedliwienie. Czymże to jest, jak nie umniejszeniem chwały Chrystusowej oraz przyćmiewaniem i zaprzeczeniem usprawiedliwienia z wiary? Stąd wynika, że owe śluby, składane tak powszechnie były praktykami bezbożnymi, a więc nieważnymi. Albowiem ślub bezbożny i uczyniony wbrew nakazom Bożym jest nieważny, gdyż jak mówi kanon – żaden ślub nie powinien stanowić więzów nieprawości.

Paweł mówi: „Odłączyliście się od Chrystusa, wy którzy w zakonie (prawie) szukacie usprawiedliwienia; wypadliście z łaski”. Przeto ci, którzy chcą być usprawiedliwieni przez ślubowania, odłączają się od Chrystusa i wypadają z łaski. Ci bowiem, co przypisują ślubom usprawiedliwienie, przypisują własnym uczynkom to, co należy wyłącznie do chwały Chrystusa. Nie da się zaiste zaprzeczyć, że mnisi nauczali, jakoby osiągali usprawiedliwienie i wysługiwali odpuszczenie grzechów przez swe śluby i praktyki. Zmyślali też niedorzeczności, chełpiąc się, że mogą swe uczynki przenosić na innych.

Choćby ktoś przez uprzedzenie chciał wyolbrzymiać te uroszczenia, to jakże wiele można zebrać rzeczy, których się wstydzą nawet sami mnisi! Do tego jeszcze przekonywali ludzi, że owe praktyki religijne właściwe są stanowi doskonałości chrześcijańskiej. Czyż nie jest to przypisywaniem mocy usprawiedliwiającej uczynkom? Wielkim zgorszeniem w Kościele jest zalecanie ludowi pewnych form pobożności wymyślonych przez ludzi bez nakazu Bożego i nauczanie, że taka pobożność daje ludziom usprawiedliwienie. Wszak usprawiedliwienie z wiary, które w Kościele należy głosić przede wszystkim, pozostawia się w cieniu, gdy się je w oczach ludzkich przyćmiewa owymi osobliwymi „anielskimi” praktykami, pozorami ubóstwa i pokory oraz celibatu. Ponadto spycha się w cień przykazania Boże i prawdziwą pobożność, jeśli ludzie słyszą, że tylko mnisi znajdują się w stanie doskonałości.

Tymczasem doskonałość chrześcijańska polega na szczerej bojaźni Bożej, na posiadaniu wielkiej wiary i ufności ze względu na Chrystusa, że mamy przebłaganego Boga, że możemy Boga prosić i pewnie oczekiwać Jego pomocy we wszystkim, co podejmujemy wedle powołania, tymczasem zaś na zewnątrz – to pilne spełnianie dobrych uczynków i swego powołania. Na tym polega prawdziwa doskonałość i właściwe oddawanie czci Bogu, a nie na celibacie lub żebraniu, czy brudnej szacie.

Doprawdy, wielu zgubnych przekonań nabiera lud przez owe błędne pochwały życia zakonnego. Słysząc bowiem, jak się bez umiaru wychwala celibat, ludzie żyją w małżeństwie z niespokojnym sumieniem. Słysząc, że tylko żebracy są doskonałymi, ludzi zachowują swe mienie z niespokojnym sumieniem, zajmują się handlem z niespokojnym sumieniem.

Słysząc radę ewangeliczną, by się nie mścić, niektórzy nie wahają się szukać zemsty w życiu prywatnym, ponieważ mówiono im, że zakaz odwetu to tylko rada, a nie przykazanie. Inni błądzą jeszcze bardziej, sądząc, że udział w rządzeniu i piastowanie urzędów publicznych jest niegodne chrześcijanina i sprzeczne z radami ewangelicznymi. Czyta się o ludziach, którzy opuścili małżeństwo, porzucili urzędy publiczne i usunęli się do klasztoru. Nazwali to ucieczką od świata i poszukiwaniem uświęconego rodzaju życia.

Nie pojmowali oni, że Bogu należy służyć, wypełniając te przykazania, które On sam dał, a nie te, które wymyślili ludzie. Dobrym i doskonałym rodzajem życia jest ten, który pochodzi z nakazu Bożego. O tym wszystkim należy ludzi upominać. W dawniejszych czasach Gerson także ganił mnichów za błędy w pojmowaniu doskonałości i stwierdzał, że uważanie życia klasztornego za stan doskonałości było w jego czasach czymś nowym. Jakże wiele bezbożnych mniemań łączy się ze ślubowaniami, że usprawiedliwiają, że stanowią o doskonałości chrześcijańskiej, że mnisi wypełniają i rady ewangeliczne, i przykazania, oraz że spełniają uczynki nadobowiązkowe. Wszystko to, jako błędne i bezużyteczne, sprawia, że ślubowania są daremne.

XXVIII. O WŁADZY KOŚCIELNEJ

Na temat władzy biskupów wielkie były niegdyś dysputy, w których wielu niezręcznie pomieszało władzę kościelną z władzą miecza. Z tego pomieszania wynikły wielkie wojny i zamieszki, ponieważ papieże, polegając na władzy kluczy, nie tylko ustanawiali nowe formy służby Bożej i obciążali sumienia zastrzeżeniami rozgrzeszeń i porywczymi ekskomunikami, lecz także usiłowali rozporządzać królestwami i pozbawiać władzy cesarzy. Ludzie pobożni i światli już od dawna ganili te błędy w Kościele. Dlatego nasi nauczyciele, by pouczyć sumienia, zmuszeni byli wykazać czym się różni władza kościelna od władzy miecza. Uczyli oni, że ze względu na nakaz Boży obie władze należy szanować i czcić głęboko, jako największe dobrodziejstwa Boże na ziemi.

Nauczyciele nasi utrzymują, że władza kluczy lub władza biskupów jest według Ewangelii władzą albo Boskim mandatem głoszenia ewangelii, odpuszczania i zatrzymywania grzechów oraz udzielania sakramentów. Albowiem Chrystus rozesłał apostołów z takim przykazaniem: „Jak Ojciec mnie posłał, tak i Ja was posyłam. Weźmijcie Ducha Świętego. Którymkolwiek grzech odpuścicie, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”. A w Ewangelii Marka, r.16: „Idąc na cały świat, głoście ewangelię wszystkiemu stworzeniu”.

Tak więc tę władzę wykonuje się, ucząc Ewangelii lub głosząc ją oraz udzielając sakramentów wielu zgromadzonym lub każdemu z osobna, według powołania, ponieważ władza ta udziela nie rzeczy cielesnych, lecz wiecznych: sprawiedliwości wiekuistej, Ducha Świętego, żywota wiecznego. Tych rzeczy nie można dostąpić inaczej, jak tylko przez posługiwanie słowem i sakramentami według słów Pawła: „Ewangelia jest mocą Bożą ku zbawieniu każdemu, kto wierzy”, i Psalmu 118: „Wyrok Twój ożywia”. Skoro więc władza kościelna udziela rzeczy wiecznych i wykonuje się ją tylko przez posługiwanie słowem, przeto nie przeszkadza władzy świeckiej, jak nie przeszkadza w niczym władzy świeckiej sztuka śpiewu. Władza świecka bowiem zajmuje się innymi rzeczami niż ewangelia.

Urząd świecki chroni przed jawnym bezprawiem nie dusze, lecz ciała i rzeczy cielesne, i trzyma ludzi w karbach przy pomocy miecza i kar cielesnych, aby utrzymać sprawiedliwość cywilną i pokój. Ewangelia zaś chroni dusze od bezbożnych poglądów, od diabła i śmierci wiekuistej. Nie należy więc mieszać władzy kościelnej z cywilną. Władzy kościelnej nakazano głosić Ewangelię i udzielać sakramentów: niechże nie ingeruje w sprawy innych urzędów, niechaj nie rozporządza królestwami tego świata, niech nie uchyla praw urzędów świeckich, niechże nie niweczy posłuszeństwa wymaganego przez prawo, niechaj się nie wtrąca do spraw dotyczących cywilnych zarządzeń lub umów, niech nie dyktuje władzom praw stanowiących o ustroju państwa.

Chrystus bowiem mówi: „Królestwo moje nie jest z tego świata”, oraz: „Któż mnie ustanowił sędzią lub rozjemcą nad wami?”. Paweł zaś mówi: (Filip. 3): „Nasza ojczyzna jest w niebiesiech”, oraz (II Kor. 10): „Gdyż nasz oręż, którym walczymy, nie jest cielesny, lecz ma moc burzenia warowni dla sprawy Bożej” itd. Tak oto nasi nauczyciele rozróżniają powinności obu władz i nakazują, aby obie szanowano i uznawano, obie bowiem są darem i dobrodziejstwem Bożym.

Jeśli zaś biskupi mają jakąś władzę miecza, to nie mają jej jako biskupi z nakazu Ewangelii, lecz z mocy prawa ludzkiego, nadaną przez królów i cesarzy dla osobistego zarządzania swymi dobrami. Jest to jednak funkcja odmienna od służby Ewangelii. Gdy się więc rozpatruje jurysdykcję biskupów, należy odróżniać władzę cywilną od jurysdykcji kościelnej. Zatem według Ewangelii lub – jak mawiają – według prawa Bożego, mają biskupi jako biskupi, czyli jako ci, którym powierzono posługiwanie słowem i sakramentami, odpuszczać grzechy, odrzucać naukę niezgodną z Ewangelią i wyłączać ze społeczności Kościoła bezbożników, których bezbożność jest jawna, bez użycia siły ludzkiej, lecz słowem. W tych sprawach Kościoły zobowiązane są prawem Bożym do posłuszeństwa biskupom, według słów: „Kto was słucha, mnie słucha”.

Atoli jeśli nauczają czegoś lub ustanawiają coś wbrew Ewangelii, to Kościoły mają nakaz Boży odmówić im posłuszeństwa: „Strzeżcie się fałszywych proroków” (Mat. 7); „Choćby anioł z nieba zwiastował wam ewangelię odmienną, niech będzie przeklęty (Gal. 1); „Nie możemy bowiem nic wskórać przeciwko prawdzie, ale dla prawdy” (II Kor. 13); Dana mi jest moc „ku zbudowaniu, a nie ku burzeniu”.

Tego też wymagają księgi kanoniczne (II quaest. VII, cap. Sacerdotes et cap. Oves). Augustyn zaś mówi, w liście przeciwko Petilianowi: „Nie należy się zgadzać i z katolickimi biskupami, gdyby się mylili lub utrzymywali coś przeciwnego kanonicznym pismom Bożym”. Jeśli biskupi mają jeszcze inną władzę lub kompetencję do rozpoznawania pewnych spraw, np. co do małżeństwa, dziesięciny itp., to mają ją na podstawie prawa ludzkiego; gdy zaś opieszale wykonują swe powinności, to książęta nawet wbrew swej woli są obowiązani wymierzać poddanym sprawiedliwość, aby utrzymać spokój publiczny.

Oprócz tego dysputuje się, czy biskupi lub księża mają prawo ustanawiać obrzędy kościelne i przepisy o pokarmach, świętach, o stopniach wśród duchownych lub wprowadzać hierarchię święceń itp. Ci, co przyznają biskupom to prawo, powołują się na świadectwo: „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie; lecz gdy przyjdzie On, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę”. Przytaczają też przykład apostołów, którzy nakazywali się powstrzymać od krwi i dławionego.

Powołują się także na sabat, zastąpiony niedzielą – jak by się wydawało – wbrew dziesięciorgu przykazaniom. Nie ma przykładu, który by przytaczali częściej niż zamianę sabatu. Wielka jest – zapewniają – władza Kościoła, skoro nas zwolnił spod jednego z dziesięciorga przykazań. Co się tego tyczy, nasi nauczyciele uczą, że biskupi – jak wyżej wykazano – nie mają władzy ustanawiać czegokolwiek wbrew Ewangelii. Tak też pouczają księgi kanoniczne. (Distinct. 9).

Oprócz tego jest to wbrew Pismu świętemu, gdy się ustanawia tradycje, abyśmy ich przestrzeganiem zadośćuczynili za grzechy lub zasłużyli na usprawiedliwienie. Znieważamy bowiem chwałę zasługi Chrystusa, gdy sądzimy, że usprawiedliwiani jesteśmy takimi praktykami. Wszak wiadomo, że w następstwie takich przekonań tradycje mnożyły się w Kościele niemal nieskończenie, przytłumiając naukę o wierze i usprawiedliwieniu z wiary, ponieważ wprowadzano stopniowo coraz więcej świąt, wyznaczano posty, nowe obrzędy, ustanawiano nowe zakony, bo ich wynalazcy mniemali, iż takimi uczynkami wysłużyć można łaskę. Tak właśnie mnożyły się kanony pokutne, których pozostałości po dziś dzień widzimy w zadośćuczynieniach.

Następnie, twórcy tradycji postępują wbrew przykazaniu Bożemu, gdy pokarmy, dni i rzeczy podobne wiążą z grzechem i gdy obciążają Kościół jarzmem poddaństwa zakonowi (prawu), jak gdyby dla wysłużenia usprawiedliwienia należało uprawiać wśród chrześcijan kult podobny lewickiemu, którego ustanowienie Bóg jakoby powierzył apostołom i biskupom. Tak bowiem piszą niektórzy, a wydaje się, że i papieży w pewnym stopniu zwiódł przykład prawa Mojżeszowego.

Stąd się biorą owe obciążenia, jakoby było grzechem śmiertelnym pracować rękami w święta, choćby bez zgorszenia innych, jakoby niektóre pokarmy kalały sumienie, jakoby posty – nie naturalne, lecz dla utrapienia – były środkami przebłagania Boga, jakoby było grzechem śmiertelnym opuszczać godziny kanoniczne, jakoby w sprawach zastrzeżonych grzech nie mógł być odpuszczony bez udziału zastrzegającego, podczas gdy same kanony mówią o zastrzeżeniu nie winy, lecz kary kościelnej.

Skąd otrzymali biskupi prawo wprowadzenia w Kościele takich tradycji ku usidleniu sumień, skoro Piotr nie pozwala nakładać jarzma uczniom, skoro Paweł mówi o mocy danej mu ku budowaniu, a nie ku burzeniu? Czemuż więc mnożą grzechy przez takie tradycje?

Doprawdy wyraźne są świadectwa, które zabraniają tworzenia takich tradycji dla przebłagania Boga, a rzekomo niezbędnych dla zbawienia. Paweł pisze w Liście do Kolosan: „Niechże was tedy nikt nie sądzi z powodu pokarmu i napoju albo z powodu święta lub nowiu księżyca, bądź sabatów”, oraz: „Jeśli tedy z Chrystusem umarliście dla żywiołów świata, to dlaczego poddajecie się takim zakazom, jakbyście w świecie żyli: Nie dotykaj, nie kosztuj, nie ruszaj? Przecież to wszystko niszczeje przez samo używanie, a są to tylko przykazania i nauki ludzkie. Mają one pozór mądrości”.

Także w Liście do Tytusa: „I nie słuchali żydowskich baśni i nakazów ludzi, którzy się odwracają od prawdy”. W Ewangelii Mateusza r. 15 Chrystus mówi o tych, co żądają przestrzegania tradycji: „Zostawcie ich. Ślepi są przewodnikami ślepych”, i odrzuca taką służbę Bogu: „Wszelka roślina, którą nie zasadził Ojciec mój niebieski, wykorzeniona zostanie”.

Jeśli biskupi mają prawo obciążać Kościół i sumienia rozlicznymi tradycjami, to czemu całe Pismo święte zabrania tworzenia tradycji i posłuszeństwa im? Czemu je nazywa naukami szatańskimi? Czy na próżno ostrzegał przed nimi Duch Święty? Ostatecznie więc – skoro sprzeczne są z Ewangelią obrzędy ustanowione niby z konieczności zasłużenia na usprawiedliwienie lub w przekonaniu, że je wysłużą – nie godzi się biskupom ustanawiać takich form pobożności lub wymagać ich, jak gdyby były konieczne. Należy bowiem zachować w Kościołach naukę o wolności chrześcijańskiej, mianowicie że ciężary zakonu nie są konieczne do usprawiedliwienia, jak napisano w Liście do Galacjan: „Nie poddawajcie się znowu pod jarzmo niewoli”.

Należy koniecznie trzymać się głównej zasady Ewangelii, że łaski dostępuje się przez wiarę w Chrystusa, a nie przez pewne praktyki lub nabożeństwo ustanowione przez ludzi. Cóż więc należy sądzić o święceniu niedzieli i podobnych zwyczajach kościelnych? Na to odpowiadają nasi nauczyciele, że godzi się biskupom lub duszpasterzom wprowadzać porządki, aby by ład w Kościele, ale nie po to, aby przez nie zadośćuczynić za grzechy lub żeby zobowiązywać sumienia do mniemania, że to konieczne formy pobożności. Paweł zarządził, aby w zgromadzeni kobiety nakrywały głowy, aby mówców wysłuchiwano w kościele po kolei.

Takie porządki mogą Kościoły zachowywać dla miłości i spokoju, jednakże o tyle tylko, żeby nikt nikogo nie obrażał i żeby w Kościele wszystko odbywało się porządnie i bez zamieszania przy tym wszakże tak, aby sumień nie obciążać mniemaniem, że to niezbędne do zbawienia i że się grzeszy nawet wtedy, gdy się to narusza bez zgorszenia innych: np. nikt nie powinien pomawiać o grzech kobietę, która się ukazuje na ulicy bez nakrycia głowy, o ile nie gorszy ludzi. Do tych rzeczy należy też przestrzeganie niedzieli, Wielkanocy, Zielonych Świątek i podobnych świat oraz obrzędów.

Kto zaś sądzi, że władza Kościoła ustanowiła obchodzenie niedzieli zamiast sabatu jako niezbędne, myli się bardzo. Sabat zniosło Pismo Św., a nie Kościół, albowiem po objawieniu Ewangelii mogą być pominięte wszelkie obrzędy Mojżeszowe. Że jednak trzeba było wyznaczyć pewien dzień, aby lud wiedział, kiedy się zgromadzić należy, Kościół przeznaczył na to niedzielę, a wydaje się, że uczynił to tym bardziej, żeby dać ludziom przykład wolności chrześcijańskiej i żeby wiedzieli, że przestrzeganie sabatu lub innego dnia nie jest konieczne.

Osobliwe dysputy wynikły w sprawie zmiany zakonu, obrzędów nowego zakonu i zastąpienia sabatu – wszystko to z błędnego przekonania, że w Kościele powinny być formy pobożności podobne lewickim i że Chrystus zlecił apostołom i biskupom wymyślić nowe obrzędy niezbędne do zbawienia. Te błędy wkradły się do Kościoła wtedy, gdy o usprawiedliwieniu z wiary nauczano nie dość jasno. Niektórzy wywodzą, że przestrzeganie niedzieli nie jest wprawdzie prawem Bożym, lecz wynika jakby z prawa Bożego, i tworzą przepisy co do świąt, w jakim stopniu można podczas nich pracować. Czymże są podobne dysputy, jeśli nie usidlaniem sumień?

Choć bowiem próbuje się łagodzić wypełnianie tradycji, to jednak nie można spostrzec ulgi, dopóki utrzymuje się mniemanie, że zachowanie tradycji jest konieczne, a musi się ono utrzymać tam, gdzie nieznane jest usprawiedliwienie z wiary i wolność chrześcijańska.
Apostołowie nakazywali wstrzymywać się od krwi: któż tego dziś przestrzega? A przecież nie grzeszą ci, co tego nie przestrzegają, sami bowiem apostołowie nie chcieli obarczać sumień takimi ciężarami, lecz tylko do czasu to nakazali, aby nie było zgorszenia. Należy bowiem mieć to na uwadze, co jest niezmienną intencją Ewangelii.

Zaledwie niektórych kanonów przestrzega się ściśle, wiele zaś z dnia na dzień wychodzi z praktyki nawet wśród tych, co obstają przy tradycji. Nie można pomóc sumieniom, nie zachowując owego umiaru, że kanonów należy przestrzegać bez przekonania, że to niezbędne do zbawienia i że sumienia nie doznają szkód, jeśli nawet życie coś zmieni. Biskupi przeto łatwo by mogli utrzymać należne posłuszeństwo, gdyby nie obstawali przy zachowaniu tradycji, których nie można zachować z czystym sumieniem. Obecnie wymagają celibatu i nikogo nie przyjmują do stanu duchownego, dopóki nie przysięgnie, że będzie uczył czystej Ewangelii.

Kościoły nasze nie żądają, aby biskupi przywrócili zgodę z uszczerbkiem dla swej godności, chociaż godziłoby się, żeby dobrzy pasterze tak uczynili; żądają tylko, aby zwolniono ich spod nieuzasadnionych ciężarów, które są nowe i przyjęte wbrew zwyczajom Kościoła powszechnego. Początkowo, być może, były powody, aby ustanowić takie normy, jednak późniejszym czasom nie odpowiadały, a oczywiste jest też, iż niektóre przyjęto na skutek błędnych rozumowań. Dlatego pobłażliwość biskupów winna je teraz złagodzić, ponieważ zmiana taka nie zniweczy jedności Kościoła. Wiele bowiem tradycji ludzkich zmieniło się z biegiem czasu, jak to pokazały same kanony. Gdyby się jednak nie dało osiągnąć złagodzenia praktyk, których nie można utrzymać bez grzechu, ciąży na nas powinność postępowania według normy apostolskiej, która nakazuje, że „trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi”.

Piotr nie pozwala biskupom panować i niewolić Kościoła. Nie dążymy więc do tego, aby się biskupi wyrzekli władzy, lecz tego tylko się domagamy, aby pozwolili nauczać czystej Ewangelii i aby złagodzili nieco niektóre zarządzenia, których nie można zachować bez grzechu: Lecz jeśli nie ustąpią, niechaj rozważą, jak zdadzą sprawę przed Bogiem z tego, że przez swój upór dali przyczynę do rozłamu w Kościele.

Oto są główne artykuły uważane za sporne, bo chociaż można by mówić o wielu innych nadużyciach, jednak dla uniknięcia rozwlekłości ujęliśmy tylko główne. Wielkie były narzekania na odpusty, pielgrzymki i nadużywanie ekskomuniki; parafie były ze wszech stron dręczone przez kwestarzy; nie kończyły się kłótnie między księżmi a mnichami o prawa parafialne, o spowiedź, pogrzeby i podobne niezliczone rzeczy. Sprawy tego rodzaju pomijamy, aby to, co w tej materii najważniejsze, krócej wyłożone, łatwiej zrozumiane być mogło.

Niczego tu nie powiedziano ani nie przedstawiono, by kogokolwiek znieważyć. Wymieniono to tylko, o czym – jak się wydawało – należało koniecznie powiedzieć, aby było zrozumiałe, że w nauce i obrzędach niczego u nas nie przyjęto wbrew Pismu świętemu lub wbrew Kościołowi powszechnemu. Jest bowiem oczywiste, żeśmy najpilniej baczyli, aby się do naszych Kościołów nie wkradły nauki nowe a bezbożne.

Według rozkazu Waszej Cesarskiej Mości pragniemy przedłożyć powyższe artykuły, w których wyłożone jest nasze wyznanie i z których poznać można główne nauki naszych nauczycieli. Gdyby w tym wyznaniu czegoś brakowało, gotowi jesteśmy z pomocą Bożą przedłożyć obszerniejsze wyjaśnienie na podstawie Pisma świętego.

Waszej Cesarskiej Mości wierni poddani

Jan, książę saski, elektor
Jerzy, margrabia brandenburski
Ernest, książę luneburski
Filip, landgraf heski
Jan Fryderyk, książe saski
Franciszek, książę luneburski
Wolfgang, książę Anhaltu
Senat i Magistrat Norymbergii
Senat Reutlingen

źródło: http://www.luteranie.pl/www/biblioteka/dpisma/melanchton.htm

• Konfesja Augsburska (1530)

Wydaje się, że istnieje stopniowanie w chwale nieba dla świętych:

1. W mękach piekła istnieje stopniowanie, dlatego na zasadzie przeciwieństwa, wydaje się, że istnieje stopniowanie chwały w niebie.
2. Pismo Święte mówi o nagrodzie proroka, [Mt 10:41] i jest ona ponad innymi.
3. Pismo mówi, że święci będą świecić jak gwiazdy. [Dn 12]

Gdy patrzymy na niebo, widzimy, że gwiazdy różnią się między sobą w chwale. Przekonanie, że istnieje pewna gradacja szczęścia w niebie, miał Kalwin, a także wielu Ojców Kościoła. Rozważmy więc  poważnie, że im bardziej gwałtownymi jesteśmy dla nieba, gdy wiernie pracujemy dla Boga, większa będzie nasza nagroda. Im gorętszym będzie zapał, tym jaśniejsza korona. Gdybyśmy mogli słyszeć błogosławione dusze tych, którzy odeszli do Pana, przemawiające do nas z nieba, niektórzy na pewno mówią tak:

Gdybyśmy mogli opuścić niebo i zamieszkać na ziemi ponownie, zrobilibyśmy dla Boga tysiąc razy więcej niż za pierwszym razem. Nasza modlitwa byłaby żarliwsza a czyny bardziej odważne, bo teraz widzimy, że gdy więcej pracujemy, tym bardziej zdumiewającą jest naszą radość a niebiańska korona bardziej lśni.

15. Bóg obiecał odpowiedzieć tym, którzy walczą o królestwo.

[Mt 7:7] „Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie, kołaczcie, a będzie wam otworzone”.

1. Wołaj do Boga, proś natrętnie. Słaba prośba jest prośbą o odmowę. Król Aswerus stanął ze swoim złotym berłem i rzekł do królowej Estery: Proś mnie, a zostanie ci dane wszystko, aż do połowy królestwa. Bóg mówi jeszcze więcej: Proś mnie a dam ci całe królestwo! [Łk 12:32].
Łatwo zaobserwować, że drzwi Namiotu Przybytku Pańskiego nie były z mosiądzu, ale były cienką tkaniną, przez którą można było łatwo wejść do środka. Tak samo jest z drzwiami niebiańskiej świątyni – dzięki krwi Chrystusa nasze żarliwe modlitwy mogą łatwo się tam dostać. Bóg obiecał dać swego Ducha, gdy będziemy prosić. [Łk 11:13] A jeśli daje swego Ducha, wraz z Nim daje królestwo. Pierwszym dziełem Ducha jest namaszczenie [1 Jan 2:27], a skoro namaścił, nadejdzie czas, by też włożył zwycięzcy koronę.

2. „Szukajcie, a znajdziecie” – mówi Pan. Ale czy nie powiedział również: „Wielu będzie chciało wejść, a nie będzie w stanie?” [Łk 13:24]. Odpowiadam, że jest tak z powodu szukania w sposób niewłaściwy.

2.1. Szukali bez zrozumienia, stawiając (jak Grecy) ołtarz „Nieznanemu Bogu”. Szukali drogocennej perły w ciemności. Ludzie nieświadomi  szukają nieba przez swoje najlepsze chęci – ale one nic nie pomogą. Nie oświeceni światłością Pana błąkają się i nie znajdują zbawienia.

2.2. Szukali nie rezygnując ze swej dumy, zdobywali niebo przez swe własne zasługi; a jednak Królestwo Boże można zdobyć tylko zasługami i mocą Chrystusa i w Jego imieniu.

2.3. Szukali leniwie, jak oblubienica szukała Chrystusa obok siebie na łóżku, ale nie znalazła go, [Pnp 3:1]. Wielu szuka Chrystusa w pozycji leżącej. Starają się tylko trochę, ale nie za bardzo.

2.4. Szukali obłudnie, chcąc jednocześnie dostać Niebo i pozostać w swoich pożądliwościach. – Podobnie jak książę Cambden mówił o ludziach, ustawiających ten sam ołtarz dla uczczenia prawdziwego Boga i dla czczenia bożka. Tak szukający nigdy nie znajdą szczęścia w Bogu. Ich rojenia o spoczywaniu jednocześnie na łonie Dalili i Abrahama – nie mogą się ziścić.

2.5. Szukali bez wytrwałości. Szybko zmęczyli się oczekiwaniem na łaskę i miłosierdzie i porzucili poszukiwania Nieba.

Inaczej jest jednak, jeśli szukamy królestwa niebieskiego z całego serca. Bóg udowadnia wtedy, że to, co obiecał jest prawdą [Jer 29:13] „A gdy mnie będziecie szukać, znajdziecie mnie. Gdy mnie będziecie szukać całym swoim sercem.”

3. „Pukajcie, a otworzą wam.” – Pukanie implikuje przemoc. Musimy postąpić jak Piotr, [Dz 12:16]. „On ciągle puka” Musimy ciągle pukać przez modlitwę, a brama niebiańska zostanie otwarta. Jakże wspaniały to olej na nasze zmęczone mechanizmy! Jakże zachęceni powinniśmy być do gorliwości, skoro mamy tak łaskawą obietnicę pozytywnej odpowiedzi na szczere i poważnie szukanie Pana.

4. Święta przemoc nie przeszkadza w wykonywaniu świeckiego zawodu, przemoc dla królestwa i staranność w powołaniu nie są sprzeczne. Chrześcijaninie, powinieneś pracować dla nieba i wykonywać swój zawód. Bóg dał Ci ciało i duszę. To On przydziela ci czas dla obu tych prac. On dał ciało, dlatego bądź sumienny w swoim powołaniu, dał ci ducha, więc bądź gorliwy dla Nieba. Te dwa zadania muszą iść obok siebie – utrzymanie rodziny i modlitwa w rodzinie. Kto uczciwie nie pracuje na utrzymanie, jest winny naruszenia przykazania, „sześć dni będziesz pracował”. Bóg nie będzie błogosławił leniom, próżniak zostanie w dniu sądu oskarżony o to, że jego pole zarosło chwastami. Tacy ludzie są hipokrytami, dużo mówiącymi o życiu przez wiarę, ale odmawiającymi pracy zgodnie z przykazaniem Bożym.

Pamiętaj tylko o tym, że praca dla Boga powinna górować nad innymi pracami, [Mt 7:33] „Szukajcie najpierw Królestwa Bożego.” Po pierwsze, ma mieć priorytet czasu, powinna być też pierwsza w kolejności uczuć. Twoja dusza to najszlachetniejsza część twojej istoty, dlatego musisz o nią dbać bardziej niż o ciało. W swoim powołaniu zawodowym okaż staranność, w religii – świętą przemoc.

Są jednak tacy, którzy mówią, że są tak obciążeni pracą i nie mają czasu dla Boga i muszą zawiesić czytanie i modlitwę.
Jeżeli masz taką pracę, że nie masz czasu by zatroszczyć się o duszę, wówczas twój zawód sprzeciwia się prawu Boskiemu. Są zaś dwie sytuacje gdy praca jest niezgodna z prawem:

4.1. Kiedy to co robimy jest niezgodne z prawem, np oszukiwanie w podatkach, czy sprzedaż towarów, których używanie szkodzi zdrowiu czy życiu, prowadzi do bluźnierstw, niemoralności czy innych grzechów.

4. 2. Niektórych praca tak mocno angażuje w ten świat, że wieczność wyparowuje im z głowy, nie są wstanie nawet wznieść oczu do tronu łaski. Są tak zajęci, że nie chcą się modlić. Jeśli wykonujesz taką pracę, niewątpliwie jest ona niezgodna z prawem boskim. Niech jednak ludzie nie zwalają winy na samą pracę, powinni także sami uderzyć się w piersi. Mogliby zostawić takie zajęcie i pójść służyć Bogu, ale chciwość nie daje im odejść. Jakże wielu ludzi włożyło w swoje serce fałsz i oszukują sami siebie, a w końcu wpadną do piekła.

17. Na pracę dla nieba mamy niewiele czasu, więc pracujmy z zapałem, zanim będzie za późno.

Mamy skłonność oczekiwania  długiego życia, tak jakbyśmy nie byli tutaj przejazdem. Irracjonalnie przyzwyczajamy się do ziemi, jakbyśmy byli tubylcami, mającymi przebywać tu zawsze. Roślinka dzieciństwa ma nadzieję wyrosnąć w kwiat młodzieńczości, kwiat ma nadzieję stać się dojrzałym owocem życia. Ten owoc ma nadzieję trwać do starości a starość ma nadzieję odnowić swoje siły, jak orzeł. Jeśli jednak spojrzymy na życie przez okulary Pisma Świętego, to jest ono bardzo krótkie. Hiob mówi o nim jak o  „cieniu znikającym” [Job 9:17], Dawid nazywa je „tchnieniem” [Ps 39:5]. Dystans pomiędzy między kołyską a grobem wcale nie jest taki wielki – „parum abest nihilo” [tak mało, że prawie nic].

- Czas życia jest tak krótki, a może będzie krótszy niż nam się wydaje? – Czy potrzebne jest tak gorliwie w niego inwestować, aż niepostrzeżenie nam się wymknie? Jeśli czas biegnie, i my „biegnijmy w biegu” [1 Kor 9:24]. Kto ma do do zrobienia biznes swego życia, zadanie jest trudne, a dostępny czas – krótki, nie powinien tracić ani chwili. Podróżnik, który ma jeszcze wiele mil do przebycia konno, a noc już zapada, musi użyć wszystkich sił aby dotrzeć do celu, aby noc go nie ogarnęła. Tak i my – mamy długą drogę przed nami, noc śmierci jest niedaleko, powinniśmy więc użyć ostróg, by poskromić nasze leniwe serca aby ruszyły, bo musimy poruszać się szybko!

18. Twój czas łaski jest ściśle określony!

Jest czas, w którym berło łaski jest podniesione [2 Kor 6:2]. „Teraz jest ten czas”. Pan określił czas, w których środki łaski będą działać. Jeśli dana osoba nie zacznie w wyznaczonym czasie służyć, Bóg może powiedzieć: „Niech już nigdy nie wydaje owocu.” Znak, że dzień łaski przeminął jest taki: sumienie już do ciebie nie przemawia, a Duch Święty dał sobie z tobą spokój.

Czy dzień łaski będzie dłuższy czy krótszy, nie wiem, ale ponieważ może się szybko skończyć, mądrością będzie wykorzystać okazję i użyć wszelkiej przemocy dla nieba. Dzień łaski przemija. Nikt z żyjących nie ma takiej władzy jak Jozue, który wołał do Boga a ten wstrzymał ruch słońca na niebie. Jeśli ten krytyczny dzień przeminie, nie możesz przywołać go z powrotem. Gdy dzień łaski przeminie, nastanie dzień gniewu. Jerozolima miała swój dzień, ale go nie rozpoznała. [Łk 19:44] „I zrównają cię z ziemią i dzieci twoje w murach twoich wytępią, i nie pozostawią z ciebie kamienia na kamieniu, dlatego żeś nie poznało czasu nawiedzenia swego.” Po upływie dni łaski, miłosierdzie Boże nie będzie wobec ciebie skuteczne. Będzie ono „zakryte przed twoimi oczami.” jest to jest jak bicie w żałobny dzwon w dniu śmierci. Dlatego ratuj się, gorliwie walcz o i zrób to dzisiaj „w dniu twego nawiedzenia” zanim będzie za późno i dekret potępienia ciebie zostanie wydany.

19. Jeśli zaniedbujesz gorliwość w obecnym czasie, nie będzie dla ciebie ratunku po śmierci.

Ludzie muszą otworzyć swoje oczy w innym świecie i zobaczyć w jakie bagno sami się wprowadzili. Wtedy będą gotowi zrobić wszystko, wywrzeć wszelką przemoc, oby tylko zmienić swoje położenie! Drzwi miłosierdzia zamknęły się, ale może Bóg ustanowi nowe warunki … Dobrze, powiedzą, niech będą to warunki trudniejsze niż wcześniej, przyjmiemy je – tak powiedzą.
Oto będą ich marzenia:

• Niech Bóg powie: wróć na ziemię, będziesz tam żył i doświadczał prześladowań z mojego powodu przez tysiąc lat?  – Tak, Panie, pójdę i będę cierpiał prześladowanie przez 1000 lat, bo po nim będę wreszcie miał korzyść.
• Niech Bóg powie: Będziesz cierpieć w piekle przez tysiąc lat, będziesz tam cierpiał, będzie cię drążył robak i palił ogień! – Tak, Panie, nawet w piekle będę cierpliwie przebywał, i cieszył się, bo po tysiącu lat może zostanę zwolniony, a „kielich goryczy” zostanie ode mnie zabrany.
• Niech Bóg powie: za każdego kłamstwo, któreś wypowiedział dostaniesz chłostę! Za każdą fałszywą przysięgę, która złożyłeś, wylejesz wiadro łez w cierpieniu! Będziesz chodził w pokutnym worze dziesięć tysięcy lat! – Tak, Panie, to wszystko i więcej, jeśli tylko będę w końcu wpuszczony do nieba! Teraz poniosę każdy wysiłek i ofiarę, abyś w końcu się przyznał się do mnie.

NIESTETY powie Bóg, ale nie istnieje opcja (b), nie mogę zaproponować ci NICZEGO. Nie możesz już walczyć o niebo, bo twój czas się skończył. Będziesz na zawsze przebywać wśród potępionych, mieszkać wśród wiecznych płomieni! Och, bądź mądrym w danym ci czasie, teraz Boże warunki są proste i jasne: uchwyć się Chrystusa, żyj dla Nieba! Po śmierci nic nie można zrobić dla twojej duszy. Grzesznik i rozpalony piec nigdy już się nie rozstaną.

20. Zostaniesz pozostawiony bez możliwości zdobycia nieba, jeśli teraz zaniedbasz wywieranie przemocy dla nieba!

Słyszę, jak sposób Bóg pyta grzeszników w dniu sądu:

• Dlaczego nie podjąłeś pracy do nieba?
• Czyż nie było wśród was proroka?
• Czy moi słudzy nie podnosili głosu jak trąby?
• Czy oni ciebie nie ostrzegali?
• Czy nie nakazywali ci wywierania świętej przemocy?
• Czy nie mówili ci, że od tego zależy twoje zbawienie?

Ale żarliwa retoryka ewangelii nie przemówiła do ciebie!

• Czy nie dałem ci czasu, abyś zadbał o duszę? [Obj 2:21]. „Dałem jej czas do nawrócenia”.
• Czy w chrzcielnym ślubowaniu nie przyrzekłeś, że będziesz zdobywał Niebo przemocą?
• Czy nie obiecywałeś walki pod moim sztandarem przeciw światu, ciału i diabłu?
• Dlaczego więc nie wywarłeś świętej przemocy dla królestwa?

Musi być w tobie lenistwo i upór. Byłeś gorliwy dla wielu dóbr ziemi, by zaspokoić swe namiętności, ale nie dla królestwa niebieskiego.

• Co możesz powiedzieć na swoją obronę?
• Dlaczego miałbym nie wydać na ciebie wyroku potępienia?

O ludzie, jak będziecie się wstydzić w tym dniu, nie wypowiecie nawet słowa, lecz pozostaniecie oniemiałymi, sprawiedliwość Boża będzie oczywista, a wyrok potępienia nieunikniony! [Ps 51:4]. „Abyś okazał się sprawiedliwym, kiedy osądzasz”.

I tak choć grzesznik będzie musiał wypić morze gniewu, to nie będzie w tym nawet jednej kropli niesprawiedliwości.

21. Jakim wiecznym utrapieniem będzie myśl, że z powodu braku gorliwości, straciłeś królestwo chwały.

Będziesz mówił:

• angażowałem się w religię, ale bez przesady,
• modliłem się, ale nie spaliłem mojej ofiary w ogniu żarliwości,
• słyszałem Słowo Boże, ale nie umiłowałem przykazań Pana,
• uniżałem siebie w poście, ale nie zmieniłem postawy serca,
• ubogim i nieszczęśliwym współczułem, a powinienem ich nakarmić i ubrać,

i tak przez brak przemocy dla nieba straciłem królestwo.

Prorok kazał królowi Izraela uderzyć kołczanem w ziemię. [2 Krl 13:18] Król uderzył trzy razy i przestał.  „Wtedy rozgniewał się mąż Boży na niego i rzekł: Należało pięć albo sześć razy uderzyć, wtedy byś pobił Aramejczyków doszczętnie, lecz teraz tylko trzy razy pobijesz Aramejczyków.” Tak samo jest z nami. Uderzamy trzykrotnie, a potem przestajemy, podczas gdy trzeba było więcej przemocy. Cóż to za błąd, wykonać swoją pracę w połowie i stracić królestwo! O, jak będzie boleć człowieka serce, gdy wrzucony do piekła pomyśli: gdybym zrobił trochę więcej, poszedł trochę dalej, włożył serce w sprawy Nieba, to było by ze mną lepiej, nie byłbym dręczony w tym płomieniu.

22. Czerpmy z przykładu dawnych świętych, którzy zdobyli niebo przemocą.

Dawid wstawał nocą aby medytować nad Bożym Prawem. [Ps 119:148] Jego gorliwość dla nieba przlewała się. [Ps 119:39]. „Gorliwość o Twój dom pochłania mnie”. Święty Paweł dotarł „dalej niż wszyscy inni” Greckie słowo użyte jako dalej oznacza również „wyciągać szyję”. Jest to słowo wywodzące się ze sportu – zawodnicy naprężają każdą kończynę wychylają się do przodu, aby wygrać rywalizację i zdobyć  nagrody.

Czytamy, że Anna, prorokini, [Łk 2:37]. „Nie opuszczała świątyni, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą”. Jak pracowity był Kalwin w winnicy Pańskiej. Kiedy przyjaciele przekonywali go, że z powodu złego stanu zdrowia powinien przerwać pisanie, mówił on: „Czy Pan ma mnie znaleźć bezczynnym, gdy przyjdzie?”

Luter spędzał trzy godziny dziennie w modlitwie. Mówi się, o świętym Bradfordzie, że nauczanie, czytanie i modlitwa wypełniały mu cały czas, jaki miał. Cieszę się – powiedział biskup Jewel, – że mój organizm jest wyczerpany w trudach świętego powołania. Jak gwałtowni były błogosławieni męczennicy! Nosili więzy, jak ozdoby, tortury były dla nich jak koronowanie. Płomienie stosu przyjmowali tak ochoczo, jak Eliasz uszczęśliwiony wsiadał do ognistego rydwanu, wysłanego, by zawiózł go do Nieba. Niech przyjdą wszystkie rodzaju tortury, bo przez nie wejdę do chwały mojego Pana Jezusa Chrystusa – mówił Św. Ignacy. Te pobożne dusze stawiały opór grzechowi aż do krwi. Jak te wspomnienia powinny sprowokować naszą gorliwość! Niech i twoje życie będzie kopią tych wspaniałych opisów.

23. Jeśli święci z całą ich gorliwością pracowali się aby zdobyć niebo,

jakże wejdą tam ci, którzy w ogóle nie wywierają świętej przemocy? [1 P 4:18]. „A jeśli sprawiedliwy z trudnością dostąpi zbawienia, to bezbożny i grzesznik gdzież się znajdą?” Jeśli ci, którzy przebijają się do bramy Niebieskiej Jerozolimy, walcząc z mnóstwem wrogów, choć zwyciężają często zwątpili o swym życiu, co stanie się z tymi, którzy w ogóle nie wystąpili do boju? Jeśli Paweł „utrzymywał  w ryzach swoje ciało”, przez modlitwę, czuwanie i post, [1 Kor 9:27], gdzie się znajdą ci, którzy całkowicie wypuścili lejce ciała, i kąpią się w strumieniach cielesnej przyjemności.

24. To utrudzenie się dla Nieba nie jest długie.

[1 P 5:10]. „A Bóg wszelkiej łaski, który was powołał do wiecznej swej chwały w Chrystusie, po krótkotrwałych cierpieniach waszych, sam was do niej przysposobi, utwierdzi, umocni, na trwałym postawi gruncie.” Więc po wywarciu świętej przemocy przez chwilę, Bóg położy kres naszym walkom. Twoja praca kończy się wraz ze śmiercią. Tylko przez krótki czas płakałeś, zmagałeś się i modliłeś, choć niedawno zacząłeś wyścig on już zbliża się do końca, a jako wieniec – „osiągniesz cel wiary, zbawienie dusz” [1 P 1:9]. Jeszcze kilka lat forsownych marszów i bitew, później odpoczniesz, zawiesisz na kołku zbroję a założysz białe szaty. Jak powinno to wzbudzić ducha świętej gorliwości! Być może za kilka miesięcy lub dni będziesz zbierał słodki owoc Twojego posłuszeństwa. Zima przeminie, a wiosenne kwiaty radości zakwitną wszędzie.

Doktor Taylor tak pocieszał się, idąc na stos: „Mam jeszcze do przejścia ostatnie dwa dwa stajania i będę w domu Ojca mego”. Chrześcijanie, trzeba jeszcze przejść kawałek drogi, trochę więcej gorliwości, kilka łez, kilka szabatów do zachowania, a twoje nadzieje staną się faktem, w błogosławionym domu Boga. Kiedy mgła się podniesie, zobaczysz słońce. Gdy opary tego życia rozwieją się, będziemy widzieć Chrystusa, Słońce Sprawiedliwości, w całej Jego chwale, [1 J 3:2]. „Ujrzymy Go takim, jakim jest”.

25. Jeśli nie jesteś gorliwy dla nieba, idziesz w poprzek wszystkich swoich modlitw.

Modlisz się, byś wypełnił wolę Bożą na ziemi, jak to się dzieje w Niebie. Powiedz mi więc, jak wola Boża jest wypełniana w niebie? Czy aniołowie nie są jak błyskawice w posłuszeństwie Bogu. Serafini są opisani ze skrzydłami rozpostartymi, aby ukazać, jak szybkie jest ich posłuszeństwo. [Iz 6:2] Jeśli ty nie jesteś agresywny w swoim duchowym ruchu, żyjesz w sprzeczności z własnymi modlitwami. Daleko ci aniołów, jesteś jak ślimak w drodze do Nieba.

26. Ta święta i błogosławiona przemoc sprawia, że chrześcijanie gotowi są umrzeć.

Co sprawia, że ​​ludzie tak nienawidzą śmierci? Boją się tego co jest na zewnątrz. Dlaczego tak jest? Ponieważ ich sumienie oskarża ich, że nie ponieśli trudów dla Nieba. Spali w swoim domu, gdy powinni pracować, a teraz spojrzenie śmierci przeraża ich. Boją się, że śmierć poprowadzi ich jako jeńców do piekła. Chrześcijanin zaś, który był aktywny w religii i spędzał czas w służbie Bogu może śmiało spojrzeć w twarz śmierci. Kto bowiem był gwałtowny dla nieba w tym życiu, nie musi obawiać się gwałtownej śmierci. Śmierć nie uczyni mu żadnej krzywdy, ona nie będzie zniszczeniem, ale wybawieniem, zabierze ohydny płaszcz grzechu i otworzy drogę do wiekuistej chwały.

To sprawiło, że św. Paweł powiedział, [Cupio dissolvi] „Pragnę, by więzy tego życia rozwiązały się”, [Flp 1:23]. Z pewnością powodem takiego pragnienia było, że był człowiekiem świętej przemocy. Spalał się dla Chrystusa, a pracował więcej niż wszyscy inni apostołowie. [1 Kor 15:10] Wiedział, że w niebie odłożono dla niego koronę. Jednym z pragnień Cezar Augusta  była spokojna, łagodna śmierć. Jeśli coś ma pomóc w naszej godzinie śmierci, żebyśmy opuścili ten świat w pokoju, to właśnie święta gorliwość – którą okazaliśmy w religii.

27. Jeśli po wszystkim, co zostało powiedziane będziesz nadal siedzieć bezczynnie,

a w nadchodzących dniach zużyjesz siłę swego ciała i duszy na  coś innego niż niebo, wiedz, że szybko nadejdzie czas , kiedy tej decyzji pożałujesz. Kiedy choroba pokona cię i stracisz siły, a za drzwiami będzie słychać kroki posłańca Bożego, zawołasz: Och, dlaczego nie byłem gorliwy dla nieba! Przecież mogłem modlić się, a zamiast tego chodziłem na tańce i do karczmy. Gdybym trzymał w ręku Biblię, ale biada mi – trzymałem w rękach karty! Jak szczęśliwy byłbym teraz! Ale niestety, wszystko to zmarnowałem! Co mam zrobić! Jestem tak chory, że nie mogę żyć, i tak grzeszny, że boję się umrzeć? Och, żeby Bóg dał mi wytchnienie, żeby dał mi kilka lat życia, abym mógł odzyskać utracone godziny! Pewien stary człowiek powiedział na łożu śmierci: chcę cofnąć czas! – ale czas nie może zostać przywołany z powrotem. W godzinie śmierci grzesznicy obudzą się z letargu i wpadną w szał przerażenia i rozpaczy!

Czy te argumenty do ciebie przemawiają, człowieku, czy zaczniesz walczyć o Niebieskie Królestwo? O, jakże twardym kamieniem jest serce grzesznika! Czytamy, że w godzinie męki Chrystusa, skały pękały, [Mt 27:51]. Ale nic nie porusza twego kamiennego serca. Pewniej skała pęknie, niż ono. Posłuchaj więc: Nadszedł dla ciebie czas Sądu Boga.
Jeśli wszystko, co powiedziałem, masz za nic – oto znak, że twoja ruina i zagłada jest postanowiona. [1 Sm 2:25]. „Lecz nie usłuchali głosu swego ojca, gdyż Pan postanowił ich zgubić.”

Muszę koniecznie dodać, że chociaż nie możemy otrzymać królestwa bez przemocy, nie będzie ono zdobyte z powodu naszej pracy. – Kiedy zrobisz wszystko co mogłeś, wejdziesz do Nieba przez łaskę Chrystusową, dawaną bez zapłaty.

Bellarmine mówi, że zasługujemy na Niebo, choć nazywa tę zasługę nieadekwatną [congruo].

My jednak wierzymy, że choć wykorzystujemy środki łaski, wchodzimy do nieba tylko przez łaskę [Ef 2:5]. „Dzięki łasce jesteście zbawieni.” – Niebo jest podarunkiem, [Łk 12:32]. „Upodobało się Ojcu waszemu dać wam królestwo”.

Dlaczego więc, powie ktoś, wywieram dla nieba przemoc, skoro niebo jest darem, dawanym bez zapłaty.

Wchodzimy tylko przez Chrystusa, to on wpuszcza nas do nieba, nie nasz pot i łzy, to Jego krew nas ratuje.
Bóg stawia wymóg gorliwości dla nieba, ale to Chrystus umarł i nabył dla nas niebo.

Cóż takiego zrobiłeś dla Boga w porównaniu z chwałą wiekuistą, którą dziedziczysz? Czy twoje przelane łzy zapłacą za niebiańską koronę? Nie, to miłość Chrystusa za nią płaci!

Dlatego wyrzekamy się stawiania naszej gorliwości obok wiecznego usprawiedliwienia w Chrystusie, wyrzekamy się tego w każdym możliwym kontekście. To Chrystus i łaska dawana bez zapłaty niesie 100% naszego zbawienia.

Bóg musi nas poprowadzić za rękę, aby praca dla nieba mogła być wykonana. [Flp 2:11]. „Albowiem Bóg to według upodobania sprawia w was i chcenie i wykonanie.”

Dlatego nie możemy tej pracy uważać za zasługę!